Σινιάλα: Πόσο καλά καταλαβαίνετε τον συμπαίκτη σας στην άμυνα;

Χριστίνα Συρακοπούλου

Συζητώντας μια διανομή, στην ανάλυση του ταυτόχρονου με παίκτες κατηγορίας 1-9, συνειδητοποίσα πόσο μεγάλο κενό υπάρχει στο κομμάτι της άμυνας.

Φυσικά η άμυνα είναι το  δυσκολότερο κεφάλαιο του μπριτζ και η ικανότητα να παίζει κανείς καλά αποκτάται με κόπο και αρκετές «ώρες πτήσης» στα τουρνουά. Όμως, από την πρώτη στιγμή που αρχίζει κανείς να παίζει μπριτζ, διδάσκεται σταδιακά μερικά από τα βασικά κομμάτια της άμυνας ξεκινώντας από την ΑΝΤΑΜ,  συνεχίζοντας με τα ΒΑΣΙΚΑ ΣΙΝΙΑΛΑ (θέλω δε θέλω) και καταλήγοντας στο ΜΕΤΡΗΜΑ και το σινιάλο LAVINTHAL.

Το κακό νέο είναι ότι οι περισσότεροι μαθητές μας, ξεκινούν να διδάσκονται από τα βιβλία της Ολλανδικής μεθόδου την φυσική άμυνα και στην πορεία συναντούν αντιπάλους στα τουρνουά 1-6, 1-9 κτλ που τους λένε ότι παίζουν ανάποδη άμυνα. Γρήγορα σπεύδουν να ρωτήσουν το δάσκαλο τι είναι αυτό, ο δάσκαλος τους υπόσχεται ότι θα τους μάθει και την ανάποδη άμυνα που είναι φυσικά εξίσου εύκολη με την φυσική… αλλά εκεί κάπου μπερδεύονται οι κανόνες των σινιάλων με αυτούς της αντάμ!

Κουβεντιάζοντας λοιπόν με κάποιους από τους παίκτες του τουρνουά μου είπαν ότι έχουν καταλάβει τα παρακάτω:

1. Μικρό στην αντάμ = ΘΕΛΩ!!! Κοινώς, ότι ο παίκτης που βγαίνει λέει τι θέλει και ότι «δείχνει τι περίπου έχει» Άμα κάποιος βγει ενα μικρό, θέλει μέχρι τέλους αυτό το χρώμα! Έτσι συμβαίνει το εξής περίεργο: Με 102 βγαίνουν το 2, αφού θέλουν στη συνέχεια να κόψουν… και αφού έχουν λέει «ζυγά». Μικρό – μεγάλο = ζυγά είπε ο δάσκαλος…

2. Μεγάλο στην αντάμ = ΔΕ ΘΕΛΩ και… επίσης είναι «top of nothing» και επίσης καμιά φορά είναι «έχω μονά». Έτσι βλέπουμε τα εξής: α. 974:βγαίνουν το 9(top of nothing),  β. Κ96: βγαίνουν το 9 (έχουν μονά), γ. 94 (καμιά φορά το 9, καμιά φορά το 4)…

3. Συχνό σχόλιο στο τραπέζι = «Σου βγήκα το 2… θέλω!!!!!!!! » ενώ σε ερώτηση «Τι βγαίνετε;» απαντάνε: «παίζουμε ανάποδη άμυνα…» Μα πώς! Άλλο το σινιάλο καλέ και άλλο η αντάμ;!

4. Υπάρχει και μια άλλη ερώτηση: «Το 10 υπόσχεται;»  και κατα συνέπεια ο παίκτης με Κ1052 βγήκε το 10 διότι υπόσχεται!

ΑΝΕΚΔΟΤΟ; ΟΧΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ…

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΜΠΛΕΞΙΜΟ;

Το κακό ξεκινάει στα τουρνουά 1-6 όπου εκεί «δεν παίζουν σινιάλα«, αλλά «ούτε κανόνες στην αντάμ«, που όμως αποτελεί αντικείμενο του 1ου μαθήματος αρχαρίων. Όμως ο κανονισμός απαιτεί οι παίκτες όλων των κατηγοριών να έχουν κάρτα συμβάσεων, δηλαδή να έχουν αμοιβαία επίγνωση των απλών συμφωνιών που έχουν στην άμυνα και στην αγορά… έλα όμως που η πλειοψηφία δεν έχει ούτε καν στα πανελλήνια πρωταθλήματα, με την ανοχή της διαιτησίας;

Στη συνέχεια βλέπουμε τα τουρνουά 1-9 όπου απλά μερικοί λένε ότι «βγαίνουν το 4ο, αλλά και μικρό θέλει – αν το θυμηθούν» και τέλος στα τουρνουά όπεν όπου οι νεότεροι παίκτες έχουν δικαίωμα «να μην έχουν συμφωνία στις αντάμ και στην άμυνα» και φυσικά… «το 10 υπόσχεται!» ή «φυσικές αντάμ… » Αυτό πάλι πως συνάδει με το ΑQ ντεμπλοκάζ που εμφανίζουν μετά…«. Εκεί βέβαια αν κανείς ζητήσει κάρτα συμβάσεων ή περισσότερες εξηγήσεις… γίνεται κακός, εχθρικός και προσβλητικός :(

Αν θέλετε ως νεότεροι παίκτες να ξεκαθαρίσετε μερικά πράγματα στο μυαλό σας, τότε κάντε κλικ εδώ!

Επίσης, μια συλλογή με τις καλές και τις κακές αντάμ θα βρείτε εδώ!

Πες τα χρυσόστομη

Η Βασιλική Νίκα, εξαιρετική όπως πάντα, σχολιάζει με γλαφυρό τρόπο το πώς ορισμένοι όμιλοι εξακολουθούν να εφαρμόζουν ιδιάζουσες τεχνικές, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους αθλητές τους.

Απολαύστε το απόσπασμα από το blog της:

Απορία

Τι τη θέλαμε όλη αυτή την ιστορία με το σαφή διαχωρισμό των κατηγοριών σε 1-6, 1-9 και όπεν?

Αφού και στα Πανελλήνια κάναμε πίσω

Αφού στο χειμερινό πρόγραμμα των Ομίλων ανακοινώθηκαν, και πάλι, τουρνουά τύπου «Ομάδες 1-9, με άθροισμα 36, και σε περίπτωση που ο Ερμής είναι ανάδρομος μπορεί να παίξει και ένας παίκτης κατηγορίας 11, φτάνει ο μέσος όρος ηλικίας των παιδιών του να μην είναι μικρότερος του 8″

Αφού οι Όμιλοι, αν δεν βρήκαν ήδη, θα βρουν και άλλες λύσεις

Ανακοινώνουμε τουρνουά 1-6. Βάζουμε μέσα παίκτες μέχρι κατηγορία 8. Στέλνουμε αποτελέσματα ως 1-9 (καλό?)

Ανακοινώνουμε Τουρνουά Ομάδων Όπεν. Δεν είμαστε ιδιαιτέρως φιλόξενοι αν εμφανιστεί ομάδα με 12ηδες.

Ωστόσο θα είχα να προτείνω πιο δραστικά μέτρα:

Απαγόρευση εισόδου τις καθημερινές στους Ομίλους, σε όλους τους παίκτες κατηγορίας 12 και άνω.

Απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 19:30 σε όλους σε όλους τους παίκτες κατηγορίας 13 και άνω.

Φυλάκιση όλων των παικτών κατηγορίας 14 και άνω.

Δεν προχωράω παραπάνω γιατί είμαι ιδεολογικά αντίθετη με τη θανατική ποινή.

Άντε, με το καλό να γίνουμε όλοι 16, να παίρνουμε και περισσότερα master points,

Περίπτωση claim

Ο φίλος Παναγιώτης Καπελώνης μου έστειλε μία επιστολή, που αφορούσε ένα claim που έγινε στους τελικούς του Π.Π. Ομάδων 2007 (κατηγορία 1-11), με την παράκληση να δημοσιευθεί εδώ. Δημοσιεύεται η επιστολή αυτούσια και προσθέτω στο τέλος τα σχόλιά μου.

Κατά τους πρόσφατους τελικούς του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ομάδων Κατηγοριών 1-11 στον τελευταίο αγώνα του προκριματικού γύρου υπήρξε η παρακάτω, υπ’ αρ. 5, διανομή (Β/Ν στη δεύτερη):

spade 
heart 
diamond 
clubs 
K Q J 
K Q J 10 9 4 2 
5 2 
spade 
heart 
diamond 
clubs 
9 5 4 3 
 
Α Κ J 7 4 
Q J 8 2 
spade 
heart 
diamond 
clubs 
7 6 2 
8 5 3 
8 6 
Α Κ 10 7 5 
spade 
heart 
diamond 
clubs 
Α 10 8 
Α 7 6 
Q 10 9 3 
9 4 3 

Η αγορά κατέληξε στο συμβόλαιο 4heart με εκτελεστή τον Βορρά και αντάμ τον clubsΚ. Στη συνέχεια η Ανατολή γύρισε στο diamond8, οπότε η Δύση αφού πήρε με τον diamondJ και diamondA συνέχισε με diamondK. Στο σημείο αυτό ο Βορράς, έχοντας ήδη χάσει τρεις λεβέ, δήλωσε ότι δεν δίδει άλλη λεβέ. Προτού όμως προλάβει να εξηγήσει πως γίνεται αυτό, η Ανατολή φώναξε τον διαιτητή απαιτώντας να επιβληθεί στον Βορρά να τσακίσει με το heart2 ώστε αυτός να πανωτσακίσει με το heart3!.

Ο διαιτητής εφαρμόζοντας αυστηρά τον ΔΚΑΜ / Νόμος 70 εδαφ. Γ3, περί αμφισβητούμενων διεκδικήσεων, έδωσε τη λεβέ στην Ανατολή θεωρώντας ότι, όπως επί λέξει αναγράφεται στον Κανονισμό «ο εκτελεστής μπορούσε να χάσει λεβέ από το ατού με οποιοδήποτε κανονικό παίξιμο». Ας δούμε όμως, για λόγους πληρότητας, στο σημείο αυτό πώς ο ίδιος ο ΔΚΑΜ ορίζει την έννοια κανονικό παίξιμο: «η έννοια της λέξης “κανονικό“ περιλαμβάνει το απρόσεκτο ή κατώτερο του αναμενόμενου παίξιμο για την κατηγορία του παίκτη που αφορά, αλλά όχι το παράλογο».

Υπενθυμίζουμε, για να αποκτήσουμε πλήρη εποπτεία του αγωνιστικού επιπέδου του αθλητή της ομάδας μας, ότι ο αγώνας ήταν ο τελικός του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ομάδων Κατηγοριών 1-11 και η ομάδα μας κατέκτησε το πρωτάθλημα, αποτελούμενη από αθλητές που αρκετές φορές κατά το παρελθόν έχουν κατακτήσει Πανελλήνια Πρωταθλήματα, είτε σε ζεύγη είτε σε ομάδες. Κατόπιν των ανωτέρω εγείρονται δύο σοβαρά θέματα.

Το πρώτο είναι θέμα ουσίας και ερμηνείας και αφορά στο πώς νοείται για έναν πρωταθλητή της Κατηγορίας 1-11 το αναμενόμενο παίξιμο στη συγκεκριμένη διανομή και πώς ορίζεται το παράλογο παίξιμο. Η ομάδα μας όπως και οι συμμετέχοντες στο Πρωτάθλημα έλαβαν θέση και αισθανόμαστε δικαιωμένοι από τις αντιδράσεις του άτυπου «πάνελ». Θα θέλαμε όμως με την παρούσα επιστολή να δοθεί η αφορμή να προβληματισθεί όλος ο κόσμος που ασχολείται με το αγωνιστικό μπριτζ σχετικά με τις προαναφερθείσες έννοιες. Το δεύτερο και κατά τη γνώμη μας σοβαρότερο θέμα είναι ηθικής τάξης. Η ομάδα μας από αυτήν τη «γραφειοκρατική» διευθέτηση δεν υπέστη κάποια σοβαρή ζημιά. Ναι μεν έχασε τον συγκεκριμένο αγώνα με 16-14 (αντί να τον κερδίσει 17-13) αλλά παρόλα αυτά τερμάτισε 1η στον προκριματικό της όμιλο και την επομένη ημέρα κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (για να αποδειχθεί ίσως ότι υπάρχει και κάτι ανώτερο από την ανθρώπινη δικαιοσύνη;).

Πόσο όμως ηθικά και αγωνιστικά δικαιωμένος αισθάνεται άραγε ο φέρων το μπριτζιστικό φως, και καθήμενος στη θέση της Ηούς (ο συνειρμός για την ετυμολογία της λέξης “Εωσφόρος” ίσως να έρχεται αυτόκλητος σε μερικούς από εσάς) αθλητής; Αντί άλλων σχολίων θα αναφέρουμε μόνο ένα τμήμα παλαιότερης επιστολής του κ. Γ. Παπαπέτρου που είχε δημοσιευθεί στο τεύχος Νο 75. του περιοδικού «Το Μπριτζ», όπου σε μια αμφισβήτηση ο κ. Κουλουμπής, έπειτα από σαφέστατη απροσεξία του αντιπάλου, δεν προέβη σε επίκληση του κανονισμού για να κερδίσει μία λεβέ που θεώρησε ότι δεν δικαιούται, λέγοντας απλά: «ο κανονισμός δεν το επιτρέπει, όμως εγώ δεν παίζω έτσι». Μια πραγματικά μεγαλειώδης στιγμή ενός «ηθικά ενεργού» παίκτη, σε αντίθεση με την παρακμή της έννοιας του «ευ αγωνίζεσθαι» που βιώσαμε στην εν λόγω διανομή. Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στην κρίση σας.

Η ομάδα μας (Εφεντάκης Ν., Αντουράκης Η., Καπελώνης Π., Μαμαλάκης Γ., Μακρυλάκης Ε.)

Θα ήθελα να σχολιάσω το συμβάν, εκφράζοντας την άποψή μου ως διαιτητής, προκειμένου να φωτίσω ορισμένα σημεία και να διαλύσω κάποιες αμφιβολίες.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο μέρος και την αναφορά σε «ενεργό ήθος» και την επιστολή Παπαπέτρου στο περιοδικό της ΕΟΜ. Πρώτα από όλα, θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι αναγνώστες του περιοδικού ότι οι επιστολές εκφράζουν τις απόψεις των αναγνωστών. Αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι οι απόψεις αυτές είναι και σωστές πάντα. Προσωπικά, όταν διάβασα την επιστολή στο περιοδικό, ένιωσα την ανάγκη να στείλω κι εγώ μία (προς απάντηση) από την πλευρά του διαιτητή. Δεν το έπραξα όμως, γιατί φοβήθηκα ότι οι απόψεις μου θα παρεξηγούνταν.

Είναι εξαιρετικά σαφές στον ΔΚΑΜ (Ν10Α) ότι κανένας παίκτης δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει ή να ακυρώσει ποινή, εφόσον έχει επιστηθεί η προσοχή σε κάποια ανωμαλία. Είναι υποχρέωση όλων να καλέσουν το διαιτητή, ο οποίος θα αποφασίσει για τα περαιτέρω. Εφόσον επρόκειτο για το μοναδικό τραπέζι σε ένα τουρνουά, η παραγραφή μίας ποινής προφανώς επηρεάζει μόνο τους τέσσερις εμπλεκόμενους. Σε όλες, όμως, σχεδόν τις περιπτώσεις, οτιδήποτε γίνεται σε ένα τραπέζι επηρεάζει αυτόματα και τα σκορ των υπολοίπων. Όταν, συνεπώς, ένα ζεύγος αποφασίσει να μην καλέσει το διαιτητή (πιο απλά: να «χαρίσει» κάτι στον αντίπαλο), το ζεύγος αυτό αλλάζει τα αποτελέσματα του τουρνουά.

Θα μπορούσα – υπό προϋποθέσεις – να δεχτώ ένα «χάρισμα» σε μία καθημερινή ημερίδα που γίνεται σε έναν όμιλο, όπου εκεί ο χαρακτήρας του αγώνα είναι πολύ περισσότερο «ψυχαγωγικός» παρά «αγωνιστικός», αλλά σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα να δεχτώ κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Κατά συνέπεια, δεν μπορώ να δεχτώ τους ισχυρισμούς σας, αγαπητέ Παναγιώτη, περί «μη ενεργού ήθους», σχετικά με τον αθλητή που φώναξε διαιτητή για το «γκρίζο» claim.

Σημείωση: Ανάλογο περιστατικό, συνοδευόμενο από επιστολή που δημοσιεύθηκε στο ημερίσιο bulletin, έγινε σε κάποιο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όπου την επομένη όλοι οι διαιτητές του αγώνα επίπληξαν – μέσω του bulletin – τον αθλητή που την είχε δημοσιεύσει, εξηγώντας πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Οι κανονισμοί υπάρχουν για να εφαρμόζονται και όχι να παρακάμπτονται κατά βούληση.

Ας πάμε όμως στο «ζουμί» της υπόθεσης. Υπάρχει έστω και ένας αθλητής του Μπριτζ που μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αλάνθαστος; Προσωπικά δε γνωρίζω κανέναν. Όταν γίνεται μία διεκδίκηση (claim), ο διεκδικητής οφείλει να εξηγήσει πλήρως το πλάνο του και να καλύψει όλες τις πιθανές περιπτώσεις (ιδιαίτερα όταν υπάρχουν ατού στα χέρια των αμυνόμενων). Στη συγκεκριμένη διανομή, ενώ είναι εύκολο για κάποιον να διαγνώσει ότι «δεν κοστίζει τίποτε» να κόψει ο εκτελεστής με μεγάλο ατού, κατά τη διάρκεια του αγώνα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Είναι πολύ πιθανό ο εκτελεστής να μην περιμένει ότι η Ανατολή κόβει και αυτή στα καρρά, οπότε ο εκτελεστής απρόσεκτα να κόψει με μικρό. Προσέξτε, αγαπητέ Παναγιώτη, τονίζω τη λέξη απρόσεκτα. Δεν βάζω, ως διαιτητής, τον εκτελεστή να παίξει παράλογα. Δεν τον υποχρεώνω, για παράδειγμα, να τραβήξει τα ατού των αντιπάλων ξεκινώντας από το heart2. Αφού, όμως, κατά τη στιγμή της διεκδίκησης (και από ότι πληροφορήθηκα και κατά την παρουσία του διαιτητή) ο εκτελεστής δεν ανέφερε το παραμικρό, θεωρείτε αδύνατο να «ξεχαστεί» (πάνω στη σκοτούρα του αγώνα) και να κόψει με μικρό; Αυτό ακριβώς λέει και ο ΔΚΑΜ.

Κάποιοι αθλητές, δυστυχώς, χρησιμοποιούν το παράδειγμα αυτό για να μεταφέρουν το περίφημο «μην κάνετε claim» !! κάτι που φυσικά είναι λάθος. Σαφώς οι παίκτες κερδίζουν κάνοντας διεκδικήσεις (ή παραχωρήσεις), καθότι τους περισσεύει χρόνος για κάποια άλλη διανομή που πιθανώς θα είναι πιο δύσκολη. Το δίδαγμα από την ιστορία αυτή είναι: να κάνετε claim, αλλά να φροντίζετε να εξηγείτε πλήρως το πλάνο σας.

Σημείωση 2: Εφόσον μία διεκδίκηση (ή παραχώρηση) γίνει αποδεκτή και καταγραφεί το σκορ, πλέον ο Νόμος εξετάζει στο μικροσκόπιο τον άξονα που αποδέχτηκε την διεκδίκηση. Στην πρώτη φάση, δηλαδή, εξετάζουμε προσεκτικά το διεκδικητή, ενώ στη δεύτερη τον αποδέκτη της διεκδίκησης.

21 Partnership rules

Είκοσι ένας κανόνες για να είσαι καλύτερος με τον συμπαίκτη σου.

Πριν καθήσω να παίξω με τον συμπαίκτη μου, πριν μιλήσω για το τί σύστημα θα παίξω, πριν από οτιδήποτε άλλο, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να τα έχω σαν σκέψεις στο μυαλό μου, σκέψεις που αργότερα θα ελαφρύνουν το παιχνίδι και θα αμβλύνουν την πίεση. Οι μισές από τις μάχες στο bridge έχουν χαθεί λόγω κακού partnership.

  1. Δεν δίνω μαθήματα εκτός αν πληρώνομαι για αυτό.
  2. Δεν λέω τίποτα ποτέ στον συμπαίκτη μου, εκτός αν ήθελα και εκείνος να μου πει το ίδιο. Αν δεν είμαι σίγουρος και πάλι δεν λέω τίποτα.
  3. Ποτέ δεν αποτελεσματικοποιώ μία διανομή (κρίνω εκ του αποτελέσματος).
  4. Δεν συζητάω ποτέ ένα χέρι που μόλις παίχτηκε, εκτός εάν θέλω να ξεκαθαρίσω μία αγοραστική παρανόηση. Εάν δεν μπορώ να αντισταθώ, είμαι όσο διακριτικός γίνεται.
  5. Πρέπει πάντα να θυμάμαι ότι βρίσκομαι στην ίδια πλευρά με τον συμπαίκτη μου.
  6. Πρέπει πάντα να θυμάμαι ότι ο συμπαίκτης μου θέλει να κερδίσει και αυτός όσο και εγώ.
  7. Εάν αισθάνομαι ότι η αντιπαράθεση που θα προκύψει σύντομα θα είναι σαρκαστική, άσχημη ή οτιδήποτε τέτοιο, ζητάω να με συγχωρήσουν και φεύγω για λίγο από το τραπέζι.
  8. Οταν υπάρχει χρόνος μεταξύ των χεριών δεν συζητώ για bridge.
  9. Οταν θέλω να συμβουλευτώ άλλον παίχτη για μία καταστροφή που έτυχε, δεν μιλάω για το χέρι του συμπαίκτη αλλά για το δικό μου χέρι.
  10. Δεν κριτικάρω ή προσβάλω ή φέρνω σε δύσκολη θέση τον συμπαίκτη μου μπροστά σε άλλους ποτέ.
  11. Θυμάμαι ότι, όταν ξεκίνησα το bridge, το θεωρούσα παιχνίδι χαρτιών, το ίδιο πρέπει να το θεωρώ και τώρα.
  12. Ως παιχνίδι πρέπει να περνάω καλά, το ίδιο πρέπει και ο συμπαίκτης μου. Το bridge είναι για να περνάω καλά. Δεν πρέπει να παίζω για κανέναν άλλο λόγο. Δεν πρέπει να παίζω bridge για να βγάζω λεφτά, για να δείχνω πόσο έξυπνος είμαι ή πόσο χαζός είναι ο συμπαίκτης μου ή να αποδείξω οτιδήποτε άλλο μέσα από αυτό το παιχνίδι.
  13. Εμπιστεύομαι τον συμπαίκτη μου, ποτέ δεν σκέφτομαι ότι μπορεί να έχει κάνει λάθος.
  14. Ακόμα και αν μου φαίνεται ασυνήθιστο, είναι πραγματικά εντάξει το να είμαι ευχάριστος με τον συμπαίκτη μου ακόμα και αν ζω με αυτόν στην πραγματική μου ζωή.
  15. Πρέπει να θυμάμαι ότι οι χειρότεροι αναλυτές και οι χειρότεροι πολυλογάδες είναι το ίδιο και το αυτό. Σκέφτομαι 2 φορές πριν κάνω σχόλιο για ένα χέρι. Δεν φέρνω τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση με ένα βιαστικό σχόλιο.
  16. Οταν προσφέρομαι να παίξω bridge με κάποιον, δεν θα πρέπει να με αναστατώνει το γεγονός ότι εκείνος δεν παίζει τόσο καλά ή καλύτερα από το κανονικό.
  17. Ποτέ δεν παίρνω την πλευρά του αντιπάλου για οποιοδήποτε θέμα και ειδικότερα εναντίον του συμπαίκτη μου. Εάν μπορώ να υποστηρίξω τον συμπαίκτη μου κάνω κάποιο σχόλιο υποστήριξης. Εάν δεν μπορώ δεν λέω τίποτα. Ποτέ δεν υποστηρίζω τον αντίπαλο.
  18. Εάν νομίζω ότι είμαι πολύ καλός και ο συμπαίκτης μου δεν αξίζει, κάνω χάρη σε όλους και κυρίως στον εαυτό μου και βρίσκω άλλον συμπαίκτη. Αυτό είναι σίγουρα καλύτερο από το να παίζω τον ρόλο του σαδιστή ή του μάρτυρα. Εχω όμως υπόψην μου πριν «γκρεμίσω την γέφυρα» ότι η «γέφυρα» κάποιου άλλου παίχτη δεν θα είναι κατανάγκην καλύτερη ή ιδανική.
  19. Μαθαίνω το στυλ του συμπαίκτη μου άσχετα για το πως νιώθω για αυτό. Δεν περιμένω απο τον συμπαίκτη να αγοράζει ακριβώς όπως αγοράζω εγώ. Οταν ο συμπαίκτης κάνει μια αγορά σκέφτομαι τι θα μπορούσε αυτός να έχει, όχι τι θα μπορούσα εγώ να έχω.
  20. Προσπαθώ να φανταστώ τα προβλήματα από την πλευρά του συμπαίκτη. Ψάχνω την αγορά ή το παίξιμο που θα του κάνει την ζωή του εύκολη.
  21. Παίρνω την πλευρά του συμπαίκτη μου και τον συμπονώ, εάν κάνει λάθος. Τον αφήνω να ξέρει ότι τον συμπαθώ και είμαι με την πλευρά του και μαζί του 100%.

Εξωστρέφεια στο χώρο του Μπριτζ

Άννυ Καραμανλή

Μήπως ήρθε η ώρα να βγούμε από το καβούκι μας; Πως θα σας φαινόταν ένας προκριματικός Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ομάδων σε μια αίθουσα 600 τ.μ.;

Θα μπορούσαμε κάλλιστα να βρούμε ένα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου ή του σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, ή τέλος πάντων κάπου ούτως ώστε ένα ρεπορταζ εφημερίδας ή τηλεόρασης να μπορεί να επιβεβαιώσει αυτό που εμείς ήδη ξέρουμε: ότι είναι κάτι το μοναδικό στο οποίο μπορεί να επιδοθεί οποιαδήποτε ηλικία και να συμμετέχει ενεργά κι όχι ως παθητικός θεατής από την τηλεόραση.

Και βέβαια αυτό πρέπει να το κάνουμε, όχι μια φορά την τριετία (θυμίζω: Ολυμπιακό Στάδιο το 1999 για τους σεισμοπαθείς, το Παγκόσμιος Ατομικός στο Ζαππειο το 2000 και το Διασυλλογικό στο President το 2001), αλλά τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο και φυσικά να φροντίζουμε να είναι άψογα διοργανωμένο. Ετσι θα βοηθήσουμε την διάδοση πολύ πιο αποτελεσματικά. Και ίσως βρούμε και τρόπο ν’αποκτήσουμε χορηγούς, πράγμα σίγουρα πολύ αναγκαίο, καθώς τίποτα πια δεν δουλευει χωρίς σπόνσορινγκ σ’όλα τα αθλήματα και στο Μπριτζ (όλες οι αναπτυγμένες ομοσπονδίες και οργανισμοί βασίζουν ένα μέρος των εκδηλώσεών τους στους σπόνσορες). Μην ξεχνάμε ότι, αν θέλουμε να βλέπουμε γεμάτους τους ομίλους, πρέπει να κάνουμε κινήσεις με μακροπρόθεσμους και στρατηγικούς στόχους και συγχρόνως όλοι να συμμετέχουμε σ” αυτό μιας και μας αφορά όλους.

Δεν φτάνει να καθόμαστε και να παίζουμε και να μιζεριάζουμε μεταξύ μας, πρέπει να συμβάλουμε ενεργά στην υλοποίηση της προσέλκυσης οπαδών και κυρίως της διατήρησής τους στο χώρο. Και σ΄αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το κλίμα που δημιουργούμε στους χώρους συναναστροφής. Είναι στο χέρι όλων να προσθέτουν λιθαράκια για την βελτίωση των συνθηκών των αγώνων και εν γένει της μπριτζιστικής τους ζωής, ώστε σε τελική ανάλυση να περνάν κι” αυτοί καλλίτερα…