Είκοσι ένας κανόνες για να είσαι καλύτερος με τον συμπαίκτη σου.

Πριν καθήσω να παίξω με τον συμπαίκτη μου, πριν μιλήσω για το τί σύστημα θα παίξω, πριν από οτιδήποτε άλλο, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που πρέπει να τα έχω σαν σκέψεις στο μυαλό μου, σκέψεις που αργότερα θα ελαφρύνουν το παιχνίδι και θα αμβλύνουν την πίεση. Οι μισές από τις μάχες στο bridge έχουν χαθεί λόγω κακού partnership.

1. Δεν δίνω μαθήματα εκτός αν πληρώνομαι για αυτό.
2. Δεν λέω τίποτα ποτέ στον συμπαίκτη μου, εκτός αν ήθελα και εκείνος να μου πει το ίδιο. Αν δεν είμαι σίγουρος και πάλι δεν λέω τίποτα.
3. Ποτέ δεν αποτελεσματικοποιώ μία διανομή (κρίνω εκ του αποτελέσματος).
4. Δεν συζητάω ποτέ ένα χέρι που μόλις παίχτηκε, εκτός εάν θέλω να ξεκαθαρίσω μία αγοραστική παρανόηση. Εάν δεν μπορώ να αντισταθώ, είμαι όσο διακριτικός γίνεται.
5. Πρέπει πάντα να θυμάμαι ότι βρίσκομαι στην ίδια πλευρά με τον συμπαίκτη μου.
6. Πρέπει πάντα να θυμάμαι ότι ο συμπαίκτης μου θέλει να κερδίσει και αυτός όσο και εγώ.
7. Εάν αισθάνομαι ότι η αντιπαράθεση που θα προκύψει σύντομα θα είναι σαρκαστική, άσχημη ή οτιδήποτε τέτοιο, ζητάω να με συγχωρήσουν και φεύγω για λίγο από το τραπέζι.
8. Οταν υπάρχει χρόνος μεταξύ των χεριών δεν συζητώ για bridge.
9. Οταν θέλω να συμβουλευτώ άλλον παίχτη για μία καταστροφή που έτυχε, δεν μιλάω για το χέρι του συμπαίκτη αλλά για το δικό μου χέρι.
10. Δεν κριτικάρω ή προσβάλω ή φέρνω σε δύσκολη θέση τον συμπαίκτη μου μπροστά σε άλλους ποτέ.
11. Θυμάμαι ότι, όταν ξεκίνησα το bridge, το θεωρούσα παιχνίδι χαρτιών, το ίδιο πρέπει να το θεωρώ και τώρα.
12. Ως παιχνίδι πρέπει να περνάω καλά, το ίδιο πρέπει και ο συμπαίκτης μου. Το bridge είναι για να περνάω καλά. Δεν πρέπει να παίζω για κανέναν άλλο λόγο. Δεν πρέπει να παίζω bridge για να βγάζω λεφτά, για να δείχνω πόσο έξυπνος είμαι ή πόσο χαζός είναι ο συμπαίκτης μου ή να αποδείξω οτιδήποτε άλλο μέσα από αυτό το παιχνίδι.
13. Εμπιστεύομαι τον συμπαίκτη μου, ποτέ δεν σκέφτομαι ότι μπορεί να έχει κάνει λάθος.
14. Ακόμα και αν μου φαίνεται ασυνήθιστο, είναι πραγματικά εντάξει το να είμαι ευχάριστος με τον συμπαίκτη μου ακόμα και αν ζω με αυτόν στην πραγματική μου ζωή.
15. Πρέπει να θυμάμαι ότι οι χειρότεροι αναλυτές και οι χειρότεροι πολυλογάδες είναι το ίδιο και το αυτό. Σκέφτομαι 2 φορές πριν κάνω σχόλιο για ένα χέρι. Δεν φέρνω τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση με ένα βιαστικό σχόλιο.
16. Οταν προσφέρομαι να παίξω bridge με κάποιον, δεν θα πρέπει να με αναστατώνει το γεγονός ότι εκείνος δεν παίζει τόσο καλά ή καλύτερα από το κανονικό.
17. Ποτέ δεν παίρνω την πλευρά του αντιπάλου για οποιοδήποτε θέμα και ειδικότερα εναντίον του συμπαίκτη μου. Εάν μπορώ να υποστηρίξω τον συμπαίκτη μου κάνω κάποιο σχόλιο υποστήριξης. Εάν δεν μπορώ δεν λέω τίποτα. Ποτέ δεν υποστηρίζω τον αντίπαλο.
18. Εάν νομίζω ότι είμαι πολύ καλός και ο συμπαίκτης μου δεν αξίζει, κάνω χάρη σε όλους και κυρίως στον εαυτό μου και βρίσκω άλλον συμπαίκτη. Αυτό είναι σίγουρα καλύτερο από το να παίζω τον ρόλο του σαδιστή ή του μάρτυρα. Εχω όμως υπόψην μου πριν «γκρεμίσω την γέφυρα» ότι η «γέφυρα» κάποιου άλλου παίχτη δεν θα είναι κατανάγκην καλύτερη ή ιδανική.
19. Μαθαίνω το στυλ του συμπαίκτη μου άσχετα για το πως νιώθω για αυτό. Δεν περιμένω απο τον συμπαίκτη να αγοράζει ακριβώς όπως αγοράζω εγώ. Οταν ο συμπαίκτης κάνει μια αγορά σκέφτομαι τι θα μπορούσε αυτός να έχει, όχι τι θα μπορούσα εγώ να έχω.
20. Προσπαθώ να φανταστώ τα προβλήματα από την πλευρά του συμπαίκτη. Ψάχνω την αγορά ή το παίξιμο που θα του κάνει την ζωή του εύκολη.
21. Παίρνω την πλευρά του συμπαίκτη μου και τον συμπονώ, εάν κάνει λάθος. Τον αφήνω να ξέρει ότι τον συμπαθώ και είμαι με την πλευρά του και μαζί του 100%.

Ποιός είναι ο Michael Lawrence;

Στον κόσμο του μπριτζ, δεν πλησιάζει κανείς τα επιτεύγματά του ως παίκτης, συγγραφέας και δάσκαλος ταυτόχρονα.

Ο Mike ξεκίνησε να παίζει μπριτζ ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια ενός χημικού πειράματος προκάλεσε μία έκρηξη, εξαιτίας της οποίας δεν μπορούσε να γράψει για τρεις εβδομάδες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν μπορούσε να λάβει μέρος στις τελικές εξετάσεις και έτσι αναγκάστηκε να κάνει μαθήματα το καλοκαίρι. Μη θέλοντας να χάσει το χρόνο του ο Mike ανακάλυψε το δωμάτιο αναψυχής, όπου διαπίστωσε ότι ήταν περισσότερο ικανός στο μπριτζ απ’ ότι στη χημεία. Ετσι δεν άργησε το μπριτζ να γίνει το κύριο ενδιαφέρον του.

Ως παίκτης ο Lawrence έχει κερδίσει τρία παγκόσμια πρωταθλήματα και τρεις φορές έχει έρθει δεύτερος. Στη χώρα του, τις ΗΠΑ, έχει περισσότερα από 20.000 master points (σ.σ. ένα εξαιρετικό επίτευγμα για τις ΗΠΑ) και έχει στο ενεργητικό του περισσότερα από είκοσι Εθνικά πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένων και 10 νικών στα πρωταθλήματα Vanderbilt, Reisinger, και Spingold.

Ο Mike είχε την τύχη να είναι ένα από τα αρχικά μέλη των Dallas Aces, μία ομάδα που δημιουργήθηκε από τον Ira Corn. Ο Ira ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα όραμα και την απαραίτητη δυναμικότητα στο χαρακτήρα για να το πραγματοποιήσει. Ηθελε να δει τις ΗΠΑ να κερδίζουν και πάλι παγκόσμια πρωταθλήματα και με στόχο αυτό, φρόντισε ώστε ένα γκρουπ από εξπέρ στο μπριτζ να μετακινηθούν στο Ντάλας. Για να έχουν επιτυχία οι προσπάθειές του, ο Ira χρησιμοποίησε δύο ακόμη ισχυρές προσωπικότητες: την Dorothy Moore, που βοηθούσε την ομάδα όταν προέκυπταν διάφορα προβλήματα και τον Joe Musumeci, που ήταν ο προπονητής της ομάδας.

Ηταν κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στους Dallas Aces όταν ο Lawrence πρόσθεσε τη συγγραφή και τη διδασκαλία στις παικτικές του ικανότητες. Υπεύθυνος γι αυτό ήταν και πάλι ο Ira, ο οποίος μια μέρα είπε στο Mike να πάει στο γραφείο του. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης έδωσε εντολή στο Mike να γράψει ένα βιβλίο, κάτι με το οποίο ο Lawrence δεν είχε καμία σχέση εκείνο τον καιρό. Ο Mike αρνήθηκε, προφασιζόμενος ότι δεν διαθέτει τις ανάλογες ικανότητες, αλλά όταν ο Ira τόνισε ποιός ήταν αυτός που έκοβε τα τσεκ, ο Mike τελικά πείστηκε. Ενα μήνα αργότερα ο Ira κάλεσε και πάλι τον Mike στο γραφείο του. Αυτή τη φορά είπε στο Mike ότι θα ξεκινούσε να διδάσκει μπριτζ. ‘Ορίστε ο κατάλογος με τους μαθητές σου. Ξεκινάς σε τρεις εβδομάδες.’

Γι ακόμη μία φορά ο Mike αρνήθηκε, αλλά υπό την υπενθύμιση του Ira ότι αυτός ήταν ο … ‘συγγραφέας των επιταγών’, ο Mike έγινε τελικά και δάσκαλος.

Περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα, ο Lawrence είναι γνωστός για την ικανότητά του να μοιράζεται τις εμπειρίες του με τους αναγνώστες και τους μαθητές του.

Ως συγγραφέας ο Mike έχει γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία, εκ των οποίων τα περισσότερα εξερευνούν περιοχές για τις οποίες κανείς άλλος είχε γράψει στο παρελθόν. Πολλά από τα βιβλία του έχουν κερδίσει το βραβείο του ‘Βιβλίου της Χρονιάς’, ξεκινώντας από το πρώτο βιβλίο του, ‘How to read your Opponent’s cards’ και συνεχίζοντας μέχρι το ‘Opening Leads’, που δημοσιεύθηκε το 1996.

Ταυτόχρονα ο Mike εκδίδει ένα περιοδικό που ασχολείται με αγορές με κέντρο βάρους το Standard American (σ.σ. το αγοραστικό σύστημα της ACBL, κάτι αντίστοιχο με την κίτρινη κάρτα συμβάσεων της ΕΟΜ). Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι συμβάσεις που εμφανίζονται στα πρωταθλήματα των ΗΠΑ καθώς επίσης και ασκήσεις κρίσης.

Πρόσφατα ο Mike έγινε επίσης και ένας από τους συγγραφείς που λαμβάνουν μέρος στο περίφημο ‘Bridge Calendar’ (σ.σ. πρόκειται για ένα επιτραπέζιο ημερολόγιο που έχει ένα μπριτζιστικό πρόβλημα για κάθε μέρα), μια έκδοση που ξεκίνησε το 1994.

Τέλος ο Lawrence ένωσε τις δυνάμεις του με τον Fred Gitelman και έχει παράγει μία σειρά προγραμμάτων για υπολογιστές, που δίνουν τη δυνατότητα στο χρήστη να μάθει μπριτζ.

Ο John Terence Reese γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου του 1913 και πέθανε στις 28 Ιανουαρίου του 1996, σε ηλικία 82 ετών.

Μια μεγάλη προσωπικότητα στο χώρο του μπριτζ, ο Terence Reese θεωρείτο όχι μόνο ένας από τους καλύτερους παίκτης στην ιστορία του παιχνιδιού, αλλά και ένας από τους καλύτερους συγγραφείς.

Κέρδισε τον πρώτο από τους πολλούς τίτλους, ως μέλος της νικηφόρας ομάδας της Βρετανίας το 1948 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, μία νίκη που επανέλαβε άλλες τρεις φορές. Κέρδισε επίσης το Bermuda Bowl το 1955, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ζευγών το 1962, το Gold Cup (το πρωτάθλημα seniors της Βρετανίας) οκτώ φορές, το Master Pairs επτά φορές και πολλά άλλα.

Το partnership με τον Boris Shapiro έγινε πραγματικά θρυλικό, κυρίως λόγω των συμβάντων το 1964 στο Buenos Aires. Το ζευγάρι κατηγορήθηκε για μετάδοση πληροφοριών σχετικά με τις κούπες μέσω σινιάλων με τα δάκτυλα. Καταδικάστηκαν από την WBF και αργότερα δικαιώθηκαν χάρη σε μία εκτεταμένη έρευνα από ειδική επιτροπή που συστάθηκε από την Ομοσπονδία Μπριτζ της Αγγλίας. Κανένας από τους δύο παίκτες δεν έλαβε ξανά μέρος σε διεθνές τουρνουά, προς μεγάλη απώλεια της Βρετανίας.

Αρκετοί πρωταθλητές αγνόησαν τις κατηγορίες, με το σκεπτικό ότι ήταν παράλογες: ο Reese ήταν μακράν καλός παίκτης για να χρειάζεται να κλέψει για να κερδίσει. Ομως το συμβάν στη Βραζιλία είχε ήδη λάβει αρκετά μεγάλες διαστάσεις. Ο ίδιος ο Reese έχει καταθέσει τη δική του άποψη, μέσω του βιβλίου του Story of an Accusation.

Ο John Terence Reese έπαιξε το πρώτο του τουρνουά σε ηλικία 14 ετών. Ηταν άριστος μαθητής στο σχολείο και αργότερα στο πανεπιστήμιο. Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της εργασίας του, αποφάσισε να ξεκινήσει να γράφει και έτσι το 1938 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο. Αποδείχθηκε εξαιρετικός συγγραφέας και συνέχισε να γράφει καταπληκτικά βιβλία για περισσότερο από 50 χρόνια. Τουλάχιστον τρεις από τους τίτλους του, τα βιβλία The Expert Game, Reese on Play και Play Bridge with Reese θεωρούνται πλέον κλασικά, όπως επίσης και οι διάφοροι τίτλοι της σειράς Master Bridge Series, που έγραψε μαζί με τον Roger Trιzel τις δεκαετίες του ’70 και του ’80.

Σε προχωρημένη ηλικία, τα προβλήματα ακοής τον έκαναν να μη νιώθει άνετα στο τραπέζι του μπριτζ, αλλά παρέμεινε ένας εξαιρετικός παίκτης στο γκολφ και στο τάβλι (για το οποίο μάλλιστα έγραψε και ένα βιβλίο αργότερα). Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του με τη γυναίκα του Alwyn, την οποία παντρεύτηκε το 1970.

Η Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας των ΗΠΑ αποφάσισε να καταργήσει τις Επιτροπές Εφέσεων στα τουρνουά που διοργανώνει η ACBL.

Η πρακτική αυτή θα έχει εφαρμογή από την 1η Ιανουαρίου του 2004. Η καθυστέρηση αυτή οφείλεται στην πρόθεση της Αμερικάνικης ΚΕΔ να εκπαιδευσει καλύτερα τους διαιτητές της.

Το τί ακριβώς θα γίνει από την 1η Ιανουαρίου του 2004 δεν είναι ακόμη γνωστό, αλλά πιθανότατα δε θα καταργηθούν οι εφέσεις, αλλά θα εξετάζονται από το σώμα των διαιτητών, μία διαδικασία που θα μοιάζει με το διαγωνισμό αγορών.

Συμπτωματικά σε πρόσφατη συνεδρίαση των διαιτητών, που έλαβε χώρα στα γραφεία της ΕΟΜ, έγινε μία παρόμοια συζήτηση, όσον αφορά τις ημερίδες 5ης βαθμίδας (τα απλά τουρνουά που διοργανώνονται στους ομίλους).

Στη συζήτηση αυτή ακούστηκε η άποψη να καταργηθούν τελείως οι εφέσεις γενικότερα και να ορίσει κάθε όμιλος έναν διαιτητή, ο οποίος θα έχει και την τελική απόφαση σε περίπτωση αντιδικίας.

Ποιά είναι η άποψή σας; Πιστεύετε ότι πρέπει ή δεν πρέπει να καταργηθούν οι επιτροπές εφέσεων; Εκφράστε τη γνώμη σας προσθέτοντας σχόλια στο άρθρο αυτό.