Η εμπάς είναι μία από τις πρώτες τεχνικές που μαθαίνουμε στο μπριτζ και αποτελεί τον τρόπο για να κερδίσουμε λεβέ με φύλλο ενός χρώματος, ενώ κυκλοφορεί στο τραπέζι μεγαλύτερο φύλλο (ή φύλλα).

Ας ξεκινήσουμε με ένα πολύ απλό παράδειγμα, με την εμπάς του Ρήγα:

	3 2
	A Q

Με τον παραπάνω συνδιασμό, ξεκινώντας από το Βορά, παίζουμε μικρό φύλλο προς τη Ντάμα. Αν η Ανατολή (δεξιά) βάλει μικρό φύλλο, παίζουμε τη Ντάμα, ενώ, αν βάλει το Ρήγα, εμείς παίζουμε τον Ασο. Οποτε ο Ρήγας που λείπει βρίσκεται στην Ανατολή, θα κάνουμε δύο λεβέ, ενώ, αν βρίσκεται στη Δύση, θα κάνουμε μία λεβέ.

Θα πρέπει να προσέξουμε δύο διαφορετικά στοιχεία:

1. δεν είναι σκοπός μας να «φάμε» το Ρήγα του αντιπάλου, αλλά να κάνουμε μία πρόσθετη λεβέ με τη Ντάμα. Δεν περιμένουμε δηλαδή ο αντίπαλος να βάλει το Ρήγα, γιατί σκοπός μας στο μπριτζ είναι να κάνουμε λεβέ με τα δικά μας φύλλα και όχι να … τρώμε (!) τα φύλλα των αντιπάλων.
2. είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξεκινήσουμε να παίζουμε από το Βορά προς το Νότο. Διαφορετικά, αν ξεκινήσουμε από το Νότο και παίξουμε τη Ντάμα, τότε δεν πρόκειται να κάνουμε λεβέ, οπουδήποτε και αν βρίσκεται ο Ρήγας.

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο παραπάνω χειρισμός αποτελεί ένα είδος τζόγου, αλλά στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο εναλλακτικός τρόπος για να παίξουμε το συνδιασμό αυτό είναι να ξεκινήσουμε από το Νότο και να παίξουμε τον Ασο. Ετσι όμως κερδίζουμε μόνο όταν ο Ρήγας είναι ξερός είτε στην Ανατολή είτε στη Δύση, κάτι που συμβαίνει 1 φορά στις 1500! Αντίθετα, παίζοντας μικρό φύλλο προς τη Ντάμα, κερδίζουμε όποτε ο Ρήγας βρίσκεται στην Ανατολή, δηλαδή 750 φορές στις 1500 (πιθανότητα 50%).

Ας δούμε μερικά παραδείγματα ακόμη:

	3 2
	A Q 10

Στο παράδειγμα αυτό έχουμε να επιλέξουμε: αν για κάποιο λόγο θεωρούμε ότι η Ανατολή έχει το Βαλέ, θα πρέπει να παίξουμε μικρό προς το 10. Αν θεωρούμε ότι έχει το Ρήγα, πρέπει να παίξουμε μικρό προς τη Ντάμα. Τέτοιες περιπτώσεις διπλής εμπάς εμφανίζονται συχνά. Σε αρκετές από αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να μην πρόκειται για απλή «μαντεψιά», αλλά να έχουμε κάποιες άλλες ενδείξεις (πχ από την αγορά κλπ), σχετικά με το ποιά από τα φύλλα που μας λείπουν μπορεί να έχει η Ανατολή. Πάντως, αν δεν έχουμε καμία ένδειξη, είναι πιο σωστό να παίξουμε μικρό προς το 10. Με αυτό τον τρόπο έχουμε 75% πιθανότητα να κάνουμε 2 λεβέ και 25% πιθανότητα να κάνουμε 3 λεβέ! Αυτό θα συμβεί αν η Ανατολή έχει και το Βαλέ και το Ρήγα.

	3 2
	K 7

Εδώ έχουμε μία εξωτερική εμπάς. Ονομάζεται έτσι γιατί δεν έχουμε στον άξονά μας φύλλο μεγαλύτερο από αυτό που μας λείπει. Ο σωστός τρόπος εκτέλεσης είναι να παίξουμε μικρό φύλλο από το Βορά και, αν η Ανατολή δεν βάλει τον Ασο, τότε να βάλουμε το Ρήγα. Θα κερδίσουμε μία λεβέ όποτε η Ανατολή έχει τον Ασο, είτε τον βάλει αμέσως είτε όχι.

	6 3 2
	A J 10

Στο 3ο παράδειγμα έχουμε μία περίπτωση διπλοεμπάσας. Το όνομά της προέρχεται από το γεγονός ότι μας λείπουν δύο συνεχόμενα φύλλα (ο Ρήγας και η Ντάμα). Ξεκινάμε από το Βορά και παίζουμε μικρό φύλλο. Αν η Ανατολή βάλει μικρό, τότε παίζουμε το 10 (ή το Βαλέ, το ίδιο κάνει). Αν η Ανατολή βάλει τη Ντάμα ή το Ρήγα, τότε εμείς βάζουμε τον Ασσο. Με αυτό τον τρόπο θα κάνουμε 2 λεβέ όποτε η Ανατολή έχει τουλάχιστον ένα από τα δύο (KQ). Θα πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι η πιθανότητα να κάνουμε 2 λεβέ είναι ακόμη μεγαλύτερη και από αυτή της εμπάς, καθότι ανεβαίνει από 50% (απλή εμπάς) στο 75% (3 στις 4 φορές).

	A 10 4
	K J 3

Στο Παράδειγμα 4 έχουμε εμπάς δύο κατευθύνσεων. Κι εδώ ουσιαστικά πρέπει να μαντέψουμε ποιός από τους δύο αντιπάλους έχει τη Ντάμα. Αν θεωρούμε ότι την έχει η Δύση, τότε πρέπει να παίξουμε μικρό φύλλο από το Νότο προς το 10 του Βορά. Αν αντίθετα πιστεύουμε ότι τη Ντάμα την έχει η Ανατολή, τότε πρέπει να παίξουμε μικρό φύλλο από το Βορά προς το Βαλέ του Νότου. Στόχος μας εδώ είναι να κάνουμε 3 λεβέ, αντί για δύο που σίγουρα έχουμε.

Εξασκηθείτε μόνοι σας! Πάρτε μία τράπουλα και ξεχωρίστε ένα χρώμα. Από αυτό το χρώμα πάρτε τα φύλλα που αναγράφονται στα παραδείγματα, καθώς επίσης και το ή τα φύλλα που μας λείπουν και τοποθετήστε τα στα τέσσερα χέρια. Κάντε διάφορες δοκιμές και προσπαθήστε να βρείτε το καλύτερο παιχνίδι, τόσο για τον εκτελεστή, όσο και για την άμυνα. Δοκιμάστε ακόμη να παίξετε «αντικανονικά», δηλαδή να μην παίξετε από το χέρι που έχει τα μικρά φύλλα (περίπτωση 3 2 για A Q) αλλά από το χέρι που έχει τα ονέρ, για να δείτε τί θα συμβεί. Καλή διασκέδαση.

Για όλους εσάς που γνωρίζετε και λατρεύετε το Bridge Master, αλλά και τους υπόλοιπους που θέλουν να βελτιώσουν τις ικανότητές τους στο μπριτζ, η Bridge Base Inc εγκαινιάζει νέες online υπηρεσίες.

Το Bridge Master, αλλά και τα υπόλοιπα προγράμματα της Bridge Base Inc. είναι παγκοσμίως γνωστά. Πρόκειται για μία σειρά από εκπαιδευτικά προγράμματα τα οποία βοηθούν σημαντικά να βελτιωθείτε σε όλους τους τομείς του μπριτζ.

Ιδιαίτερα το Bridge Master έγινε γνωστό από … τις πονηριές του! Έχοντας ως υπέρτατο στόχο την καλύτερη δυνατή εκτέλεση, το πρόγραμμα φροντίζει να αλλάζει τα φύλλα των αμυνόμενων όταν ακολουθήσουμε ένα λανθασμένο πλάνο εκτέλεσης.

Η Bridge Base Inc., χάρη σε πετυχημένες συνεργασίες με διάσημους παίκτες και συγγραφείς (Lawrence, Cohen κλπ) έχει παράγει μία σειρά από διανομές, που σκοπός τους είναι να μας εκπαιδεύσουν στο μπριτζ. Με τις νέες online υπηρεσίες στόχο έχει να μεταφέρει την εκπαίδευση από το σπίτι στο Internet.

Σύμφωνα με το ανακοινωθέν της Bridge Base Inc. το BBO (Bridge Base Online) έχει ως πρωταρχικό στόχο την εκπαίδευση και όχι το συναγωνισμό. Μερικές από τις υπηρεσίες είναι και οι ακόλουθες:

• Οι χρήστες μπορούν να παίξουν online. Μία από τις επιλογές τους είναι να παίξουν διανομές από μεγάλα τουρνουά σε κλίμακα IMP και να συγκρίνουν τα αποτελέσματά τους με αυτά των τουρνουά.
• Οι δάσκαλοι μπορούν να στήσουν μίνι τουρνουά, να μπορούν να βλέπουν περισσότερα από 1 τραπέζια και να έχουν προμοιρασμένες διανομές για τους μαθητές τους.
• Μπορούν να κατασκευαστούν εικονικά κλαμπ είτε δημόσια είτε ιδιωτικά. – Bid’em ups για ένα ζευγάρι με τυχαίες διανομές (με ή χωρίς περιορισμούς).
• Περιοχή με Double Dummy προβλήματα. Σύμφωνα με την BB, το πρόγραμμα Deep Finesse έχει ενσωματωθεί ως μέρος των υπηρεσιών της.
• Βιβλιοθήκη του Bridge όπου οι επισκέπτες μπορούν να διαβάσουν άρθρα, κουίζ κ.α.
• Vugraph όπου οι χρήστες μπορούν να παρακολουθήσουν διανομές από μεγάλα πρωταθλήματα είτε παλαιότερα είτε τη στιγμή που διαδραματίζονται.
• Αίθουσα διαλέξεων όπου δάσκαλοι, συγγραφείς και παίκτες μπορούν να παρουσιάζουν το υλικό τους με γραφικό interactive τρόπο σε μεγάλο κοινό.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικά φιλόδοξο σχέδιο. Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το πρόγραμμα της Bridge Base στη διεύθυνση www.bridgebase.com/online.

Την ομάδα την είχαμε συναντήσει αυτούσια και παλαιότερα. Παρόλα αυτά οι παίκτες που θα λάβουν μέρος δεν είναι αυτοί που κέρδισαν στους αγώνες επιλογής της Νορβηγίας!

Δύο εβδομάδες μετά την λήξη των ομάδων πρώτης κατηγορίας στη Νορβηγία, έλαβε χώρα ο αγώνας επιλογής για το σχηματισμό της ομάδας της αποστολής στην Τενερίφη. Το ζευγάρι που κέρδισε τον αγώνα ήταν οι Peter Marstrander και Gunnar Harr.

Παρόλα αυτά, ο αρχηγός της αποστολής Einar Asbjorn Brenne δεν το επέλεξε για την Εθνική ομάδα της Νορβηγίας: «Επιθυμία μου είναι τα ζευγάρια που θα σχηματίσουν την ομάδα να αποτελούνται από όσο το δυνατόν περισσότερο έμπειρους παίκτες», είπε ο Einar.

Με αυτό το σκεπτικό η ομάδα τελικά αποτελείται από τους: Tor Helness- Geir Helgemo, Erik Saelensminde – Boye Brogeland και Terje Aa – Glenn Grotheim.

Ειδικά το τελευταίο ζευγάρι, οι Grotheim – Aa επιστρέφουν στη διεθνή σκηνή μετά από απουσία τεσσάρων χρόνων. Η τελευταία φορά που εκπροσώπησαν τη Νορβηγία ήταν στο Bermuda Bowl, στην Τυνησία. Στον αγώνα αυτό η Νορβηγία κατάκτησε το χάλκινο μετάλλιο και ήταν η ίδια ακριβώς ομάδα με αυτή που προέκυψε για τους φετινούς Πανευρωπαϊκούς αγώνες. Η ομάδα επίσης είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς της ίδιας χρονιάς.

Το μπριτζ προέρχεται από το παιχνίδι ουίστ, που εφευρέθηκε τον 17ο αιώνα και ήταν της μόδας στο αριστοκρατικό περιβάλλον της Αγγλίας. Στο ουίστ τέσσερεις παίκτες μοιράζονται από 13 φύλλα, με στόχο να κερδίσουν όσες περισσότερες λεβέ μπορούν. Δεν υπήρχε αγορά για να ορίσει τα ατού, όπως υπάρχει στο μπριτζ σήμερα και ο τρόπος βαθμολογίας είναι σχετικά απλός.

Αν και το ουίστ φαίνεται απλό, σε σύγκριση με το μοντέρνο μπριτζ, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί και σε άλλες περιοχές του κόσμου, ιδιαίτερα στην Ανατολή. Στην Τουρκία θεωρείται ότι εξελίχθηκε σε μία από τις πρώτες μορφές του μπριτζ στα τέλη του 19ου αιώνα. Προστέθηκαν οι δηλώσεις «κοντρ» και «ρεκοντρ», για να διπλασιάζουν και να τετραπλασιάζουν τα στοιχήματα και εφευρέθηκε η ιδέα του «εκτελεστή» που χρησιμοποιούσε τα ανοικτά πλέον χαρτιά του «μορ».

Στην αλλαγή του αιώνα νέες εξελίξεις έγιναν στη Γαλλία (στο παιχνίδι plafond) και στο μπριτζ με αγορά (auction bridge) στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου. Το plafond είχε την ιδιαιτερότητα ότι κάθε ένα από τα ζευγάρια έπρεπε να δηλώσει το πλήθος των λεβέ που (υπολόγιζε ότι) θα έκανε, ενώ το μπριτζ με αγορά εισήγαγε το στοιχείο της αγοράς για να καθοριστεί το χρώμα που θα γινόταν ατού (αν υπήρχε κάτι τέτοιο).

Το 1925 το μπριτζ όπως το ξέρουμε σήμερα δημιουργήθηκε από το Plafond και το Auction Bridge. Το μπριτζ με συμβόλαιο (Contract Bridge) εφευρέθηκε από τον Αμερικάνο Harold Vanderbilt, ο οποίος είχε αρκετό χρόνο στη διάθεσή του κατά τη διάρκεια μίας κρουαζιέρας να εισάγει πολλά νέα στοιχεία, με πιο χαρακτηριστικό τον τρόπο βαθμολόγησης και τις ζώνες (1η και 2η). Ο όρος «contract» χρησιμοποιήθηκε γιατί έπρεπε το ζευγάρι να ορίσει ένα συμβόλαιο που είχε σχέση με το πλήθος των λεβέ που θα έκανε. Αν αποτύχαινε, είχε μία μικρή βαθμολογική ποινή – αν πετύχαινε, κέρδιζε βαθμούς.

Το Contract Bridge έγινε γρήγορα εξαιρετικά δημοφιλές στις ΗΠΑ, όπου είχαμε και την Χρυσή Εποχή του στις δεκαετίες του ‘30 και του ‘40. Στο χρονικό αυτό διάστημα διοργανώθηκαν πολλοί αγώνες μεταξύ διάσημων εξπέρ, όπως ο αγώνας Αγγλίας – Αμερικής το 1930. Στον αγώνα αυτόν αρχηγός της Αμερικάνικης ομάδας ήταν ο Ely Culbertson, ο οποίος απόκτησε τρομερή φήμη, χάρη στην εκπληκτική διαφορά στη βαθμολογία που επιτεύχθηκε. Εκμεταλλευόμενος τη φήμη του, έγραψε το περίφημο Blue Book που έγινε best-seller. Την επόμενη χρονιά ο Culbertson προκάλεσε την ομάδα του Lenz σε έναν αγώνα των 150 rubber. Ο αγώνας αυτός απόκτησε ακόμη μεγαλύτερη φήμη από αυτόν της προηγούμενης χρονιάς, γεγονός εξαιρετικά θετικό για την πορεία του μπριτζ.

Τις επόμενες δεκαετίες το ενδιαφέρον για το παιχνίδι παρέμενε σταθερό. Οι στήλες των σπορ έγραφαν συχνά για μπριτζ, ενώ το περιοδικό Times είχε σε κάποιο εξώφυλλό του τον «κύριο Μπριτζ», γνωστότερο ως Charles Goren. Αρχισαν να αναπτύσονται τα αγοραστικά συστήματα και οι συμβάσεις, που έδιναν ξεχωριστή σημασία σε κάποιες αγορές, ενώ αναπτύχθηκε από τον Goren το σύστημα αξιολόγησης των φύλλων, που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Στα μέσα του αιώνα το Αγωνιστικό Μπριτζ ήταν το πιο «καυτό» θέμα. Οι παίκτες μοίραζαν τα φύλλα και αφού έπαιζαν την παρτίδα έδιναν τη διανομή και σε άλλα τραπέζια, με σκοπό να υπάρχει σύγκριση μεταξύ όλων των ζευγών. Το αγωνιστικό μπριτζ πρωτοεμφανίστηκε στη δεκαετία του ‘30 και εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το 1950 ξεκίνησαν τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα με τη μορφή των ομάδων. Αρχικά, επικρατέστερη ομάδα ήταν αυτή των ΗΠΑ, μέχρι το 1957, οπότε και εμφανίστηκε η θρυλική Blue Team της Ιταλίας και παρέμεινε στην πρώτη θέση μέχρι το 1970. Τη χρονιά αυτή οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να κερδίσουν, αλλά πλέον η Ιταλική ομάδα δεν αποτελείτο από τους παλαιότερα κορυφαίους της παίκτες. Η νίκη αυτή ήταν βασικά το αποτέλεσμα της προσπάθειας που ξεκίνησε το 1964 ο εκατομυριούχος Ira Corn, που αποφάσισε να δημιουργήσει μία ομάδα που κάποτε θα νικούσε την Ιταλία, προσλαμβάνοντας έξι κορυφαίους παίκτες της Αμερικής. Η περίφημη ομάδα Dallas Aces ήταν η πρώτη του είδους της: αποτελείτο από επαγγελματίες παίκτες του μπριτζ.

Το παιχνίδι έχει γίνει από τότε εξαιρετικά δημοφιλές. Στην Ολλανδία, για παράδειγμα, το μπριτζ διδάσκεται στα σχολεία ενώ η Ισλανδία, μία χώρα με εξαιρετικά μικρό πληθυσμό, κατόρθωσε να κερδίσει το Παγκόσμιο Τουρνουά Ομάδων το 1991. Το μπριτζ είναι σήμερα ένα παιχνίδι που παίζεται από όλες τις ηλικίες, τις φυλές και τα έθνη.

Από τη στιγμή που ο εκτελεστής κάνει claim, το παιχνίδι σταματά. Ο νόμος 68Δ αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μετά από οποιαδήποτε διεκδίκηση ή παραχώρηση η εκτέλεση σταματά. Οποιοδήποτε παίξιμο μετά την διεκδίκηση ή την παραχώρηση θα ακυρώνεται από το διαιτητή.»

Στην πρόσφατη Ολυμπιάδα του Μπριτζ στην Ολλανδία, στον αγώνα μεταξύ Βελγίου και Αγγλίας συνέβη το εξής:

Στα 8 τελευταία φύλλα ο εκτελεστής, έχοντας πληροφορίες από τις αγορές, έκανε claim, διεκδικόντας τις υπόλοιπες λεβέ, βασιζόμενος σε ένα διπλό squeeze. Οι αμυνόμενοι ζήτησαν από τον εκτελεστή να συνεχίσει να παίζει, ο οποίος τελικά δεν κατόρθωσε να κερδίσει όλες τις υπόλοιπες λεβέ (αν και οι προϋποθέσεις που είχε αναφέρει για το διπλό squeeze ήταν σωστές – απλά δεν έπαιξε ο ίδιος σωστά). Κλήθηκε ο διαιτητής, ο οποίος, αναφέροντας το νόμο 68Δ, είπε ότι ακυρώνει το παίξιμο μετά το claim και ότι το claim ήταν σωστό και έστεκε.

Η άμυνα έκανε έφεση, η οποία όμως τελικά απορρίφθηκε από την επιτροπή εφέσεων, δικαιώνοντας απόλυτα το διαιτητή για την απόφασή του. (δείτε το πλήρες κείμενο εδώ)

Τί γίνεται τώρα αν σας κάνουν claim και κάποια στιγμή ανακαλύψετε ότι … κάτι δεν πήγε καλά;

Εδώ, λοιπόν, έρχεται ο νόμος 69Β, που αναφέρει ότι: «Μέσα στη περίοδο διόρθωσης (συνήθως 30′ μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων), ένας αγωνιζόµενος µπορεί να ανακαλέσει τη συγκατάθεσή του σε διεκδίκηση αντιπάλου, αλλά µόνο αν αυτή αφορούσε το χάσιµο λεβέ που ο άξονάς του είχε κερδίσει στη πράξη, ή το χάσιµο λεβέ που δεν µπορούσαν, κατά τη κρίση του ∆ιαιτητή , να χαθούν µε οποιοδήποτε κανονικό παίξιµο των υπόλοιπων φύλλων.»

Με πιο απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι, αν αργότερα ανακαλύψετε κάποιο πρόβλημα σε κάποιο claim που σας έγινε, έχετε όλο τον καιρό να το συζητήσετε με το διαιτητή και να εκφράσετε τις αντιρρήσεις σας.