Η Νορβηγία έτοιμη για τους Πανευρωπαϊκούς

Την ομάδα την είχαμε συναντήσει αυτούσια και παλαιότερα. Παρόλα αυτά οι παίκτες που θα λάβουν μέρος δεν είναι αυτοί που κέρδισαν στους αγώνες επιλογής της Νορβηγίας!

Δύο εβδομάδες μετά την λήξη των ομάδων πρώτης κατηγορίας στη Νορβηγία, έλαβε χώρα ο αγώνας επιλογής για το σχηματισμό της ομάδας της αποστολής στην Τενερίφη. Το ζευγάρι που κέρδισε τον αγώνα ήταν οι Peter Marstrander και Gunnar Harr.

Παρόλα αυτά, ο αρχηγός της αποστολής Einar Asbjorn Brenne δεν το επέλεξε για την Εθνική ομάδα της Νορβηγίας: «Επιθυμία μου είναι τα ζευγάρια που θα σχηματίσουν την ομάδα να αποτελούνται από όσο το δυνατόν περισσότερο έμπειρους παίκτες», είπε ο Einar.

Με αυτό το σκεπτικό η ομάδα τελικά αποτελείται από τους: Tor Helness- Geir Helgemo, Erik Saelensminde – Boye Brogeland και Terje Aa – Glenn Grotheim.

Ειδικά το τελευταίο ζευγάρι, οι Grotheim – Aa επιστρέφουν στη διεθνή σκηνή μετά από απουσία τεσσάρων χρόνων. Η τελευταία φορά που εκπροσώπησαν τη Νορβηγία ήταν στο Bermuda Bowl, στην Τυνησία. Στον αγώνα αυτό η Νορβηγία κατάκτησε το χάλκινο μετάλλιο και ήταν η ίδια ακριβώς ομάδα με αυτή που προέκυψε για τους φετινούς Πανευρωπαϊκούς αγώνες. Η ομάδα επίσης είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Πανευρωπαϊκούς της ίδιας χρονιάς.

Η Ιστορία του Μπριτζ

Το μπριτζ προέρχεται από το παιχνίδι ουίστ, που εφευρέθηκε τον 17ο αιώνα και ήταν της μόδας στο αριστοκρατικό περιβάλλον της Αγγλίας. Στο ουίστ τέσσερεις παίκτες μοιράζονται από 13 φύλλα, με στόχο να κερδίσουν όσες περισσότερες λεβέ μπορούν. Δεν υπήρχε αγορά για να ορίσει τα ατού, όπως υπάρχει στο μπριτζ σήμερα και ο τρόπος βαθμολογίας είναι σχετικά απλός.

Αν και το ουίστ φαίνεται απλό, σε σύγκριση με το μοντέρνο μπριτζ, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, με αποτέλεσμα να εξαπλωθεί και σε άλλες περιοχές του κόσμου, ιδιαίτερα στην Ανατολή. Στην Τουρκία θεωρείται ότι εξελίχθηκε σε μία από τις πρώτες μορφές του μπριτζ στα τέλη του 19ου αιώνα. Προστέθηκαν οι δηλώσεις «κοντρ» και «ρεκοντρ», για να διπλασιάζουν και να τετραπλασιάζουν τα στοιχήματα και εφευρέθηκε η ιδέα του «εκτελεστή» που χρησιμοποιούσε τα ανοικτά πλέον χαρτιά του «μορ».

Στην αλλαγή του αιώνα νέες εξελίξεις έγιναν στη Γαλλία (στο παιχνίδι plafond) και στο μπριτζ με αγορά (auction bridge) στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου. Το plafond είχε την ιδιαιτερότητα ότι κάθε ένα από τα ζευγάρια έπρεπε να δηλώσει το πλήθος των λεβέ που (υπολόγιζε ότι) θα έκανε, ενώ το μπριτζ με αγορά εισήγαγε το στοιχείο της αγοράς για να καθοριστεί το χρώμα που θα γινόταν ατού (αν υπήρχε κάτι τέτοιο).

Το 1925 το μπριτζ όπως το ξέρουμε σήμερα δημιουργήθηκε από το Plafond και το Auction Bridge. Το μπριτζ με συμβόλαιο (Contract Bridge) εφευρέθηκε από τον Αμερικάνο Harold Vanderbilt, ο οποίος είχε αρκετό χρόνο στη διάθεσή του κατά τη διάρκεια μίας κρουαζιέρας να εισάγει πολλά νέα στοιχεία, με πιο χαρακτηριστικό τον τρόπο βαθμολόγησης και τις ζώνες (1η και 2η). Ο όρος «contract» χρησιμοποιήθηκε γιατί έπρεπε το ζευγάρι να ορίσει ένα συμβόλαιο που είχε σχέση με το πλήθος των λεβέ που θα έκανε. Αν αποτύχαινε, είχε μία μικρή βαθμολογική ποινή – αν πετύχαινε, κέρδιζε βαθμούς.

Το Contract Bridge έγινε γρήγορα εξαιρετικά δημοφιλές στις ΗΠΑ, όπου είχαμε και την Χρυσή Εποχή του στις δεκαετίες του ’30 και του ’40. Στο χρονικό αυτό διάστημα διοργανώθηκαν πολλοί αγώνες μεταξύ διάσημων εξπέρ, όπως ο αγώνας Αγγλίας – Αμερικής το 1930. Στον αγώνα αυτόν αρχηγός της Αμερικάνικης ομάδας ήταν ο Ely Culbertson, ο οποίος απόκτησε τρομερή φήμη, χάρη στην εκπληκτική διαφορά στη βαθμολογία που επιτεύχθηκε. Εκμεταλλευόμενος τη φήμη του, έγραψε το περίφημο Blue Book που έγινε best-seller. Την επόμενη χρονιά ο Culbertson προκάλεσε την ομάδα του Lenz σε έναν αγώνα των 150 rubber. Ο αγώνας αυτός απόκτησε ακόμη μεγαλύτερη φήμη από αυτόν της προηγούμενης χρονιάς, γεγονός εξαιρετικά θετικό για την πορεία του μπριτζ.

Τις επόμενες δεκαετίες το ενδιαφέρον για το παιχνίδι παρέμενε σταθερό. Οι στήλες των σπορ έγραφαν συχνά για μπριτζ, ενώ το περιοδικό Times είχε σε κάποιο εξώφυλλό του τον «κύριο Μπριτζ», γνωστότερο ως Charles Goren. Αρχισαν να αναπτύσονται τα αγοραστικά συστήματα και οι συμβάσεις, που έδιναν ξεχωριστή σημασία σε κάποιες αγορές, ενώ αναπτύχθηκε από τον Goren το σύστημα αξιολόγησης των φύλλων, που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Στα μέσα του αιώνα το Αγωνιστικό Μπριτζ ήταν το πιο «καυτό» θέμα. Οι παίκτες μοίραζαν τα φύλλα και αφού έπαιζαν την παρτίδα έδιναν τη διανομή και σε άλλα τραπέζια, με σκοπό να υπάρχει σύγκριση μεταξύ όλων των ζευγών. Το αγωνιστικό μπριτζ πρωτοεμφανίστηκε στη δεκαετία του ’30 και εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το 1950 ξεκίνησαν τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα με τη μορφή των ομάδων. Αρχικά, επικρατέστερη ομάδα ήταν αυτή των ΗΠΑ, μέχρι το 1957, οπότε και εμφανίστηκε η θρυλική Blue Team της Ιταλίας και παρέμεινε στην πρώτη θέση μέχρι το 1970. Τη χρονιά αυτή οι ΗΠΑ κατόρθωσαν να κερδίσουν, αλλά πλέον η Ιταλική ομάδα δεν αποτελείτο από τους παλαιότερα κορυφαίους της παίκτες. Η νίκη αυτή ήταν βασικά το αποτέλεσμα της προσπάθειας που ξεκίνησε το 1964 ο εκατομυριούχος Ira Corn, που αποφάσισε να δημιουργήσει μία ομάδα που κάποτε θα νικούσε την Ιταλία, προσλαμβάνοντας έξι κορυφαίους παίκτες της Αμερικής. Η περίφημη ομάδα Dallas Aces ήταν η πρώτη του είδους της: αποτελείτο από επαγγελματίες παίκτες του μπριτζ.

Το παιχνίδι έχει γίνει από τότε εξαιρετικά δημοφιλές. Στην Ολλανδία, για παράδειγμα, το μπριτζ διδάσκεται στα σχολεία ενώ η Ισλανδία, μία χώρα με εξαιρετικά μικρό πληθυσμό, κατόρθωσε να κερδίσει το Παγκόσμιο Τουρνουά Ομάδων το 1991. Το μπριτζ είναι σήμερα ένα παιχνίδι που παίζεται από όλες τις ηλικίες, τις φυλές και τα έθνη.

Κανονισμοί: Claim / Διεκδίκηση

Από τη στιγμή που ο εκτελεστής κάνει claim, το παιχνίδι σταματά. Ο νόμος 68Δ αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Μετά από οποιαδήποτε διεκδίκηση ή παραχώρηση η εκτέλεση σταματά. Οποιοδήποτε παίξιμο μετά την διεκδίκηση ή την παραχώρηση θα ακυρώνεται από το διαιτητή.»

Στην πρόσφατη Ολυμπιάδα του Μπριτζ στην Ολλανδία, στον αγώνα μεταξύ Βελγίου και Αγγλίας συνέβη το εξής:

Στα 8 τελευταία φύλλα ο εκτελεστής, έχοντας πληροφορίες από τις αγορές, έκανε claim, διεκδικόντας τις υπόλοιπες λεβέ, βασιζόμενος σε ένα διπλό squeeze. Οι αμυνόμενοι ζήτησαν από τον εκτελεστή να συνεχίσει να παίζει, ο οποίος τελικά δεν κατόρθωσε να κερδίσει όλες τις υπόλοιπες λεβέ (αν και οι προϋποθέσεις που είχε αναφέρει για το διπλό squeeze ήταν σωστές – απλά δεν έπαιξε ο ίδιος σωστά). Κλήθηκε ο διαιτητής, ο οποίος, αναφέροντας το νόμο 68Δ, είπε ότι ακυρώνει το παίξιμο μετά το claim και ότι το claim ήταν σωστό και έστεκε.

Η άμυνα έκανε έφεση, η οποία όμως τελικά απορρίφθηκε από την επιτροπή εφέσεων, δικαιώνοντας απόλυτα το διαιτητή για την απόφασή του. (δείτε το πλήρες κείμενο εδώ)

Τί γίνεται τώρα αν σας κάνουν claim και κάποια στιγμή ανακαλύψετε ότι … κάτι δεν πήγε καλά;

Εδώ, λοιπόν, έρχεται ο νόμος 69Β, που αναφέρει ότι: «Μέσα στη περίοδο διόρθωσης (συνήθως 30′ μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων), ένας αγωνιζόµενος µπορεί να ανακαλέσει τη συγκατάθεσή του σε διεκδίκηση αντιπάλου, αλλά µόνο αν αυτή αφορούσε το χάσιµο λεβέ που ο άξονάς του είχε κερδίσει στη πράξη, ή το χάσιµο λεβέ που δεν µπορούσαν, κατά τη κρίση του ∆ιαιτητή , να χαθούν µε οποιοδήποτε κανονικό παίξιµο των υπόλοιπων φύλλων.»

Με πιο απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι, αν αργότερα ανακαλύψετε κάποιο πρόβλημα σε κάποιο claim που σας έγινε, έχετε όλο τον καιρό να το συζητήσετε με το διαιτητή και να εκφράσετε τις αντιρρήσεις σας.

Ερχεται η πρώτη Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα του Bridge

Η FISU (Federation Internationale du sport Universitaire – Η Διεθνής Ομοσπονδία των αθλημάτων των Πανεπιστήμιων) εγκαινιάζει το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα bridge μεταξύ των πανεπιστημίων, που θα διεξαχθεί από τις 2 έως τις 11 Αυγούστου 2002 στο Bruges του Βελγίου.

Σύμφωνα με την προχθεσινή ανακοίνωση, είναι επιθυμία της WBF να συμμετέχουν όλες οι Ομοσπονδίες του κόσμου, στέλνοντας μία Πανεπιστημιακή ομάδα σε αυτή τη διοργάνωση.

«Είναι εξαιρετικά σημαντικό αυτά τα πρωταθλήματα να υποστηριχθούν, ώστε να παρουσιαστεί η αφοσίωσή μας στο Αθλημα του Μπριτζ σε αυτό το περιβάλλον«, αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση της WBF.

«Η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη υποστήριξη του Πρωταθλήματος από τις Ομοσπονδίες θα βοηθήσει στη βελτίωση της εικόνας του μπριτζ στα μάτια των Εθνικών Ολυμπιακών Επιτροπών των χωρών, καθώς επίσης και στην IOC (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) και σε άλλους οργανισμούς που σχετίζονται με τα αθλήματα, και με αυτό τον τρόπο θα φέρουν το όνειρο του μπριτζ ως αναγνωρισμένο Ολυμπιακό Αθλημα πιο κοντά.«, καταλήγει η ανακοίνωση.

Επιθυμία της WBF είναι να σημειωθούν οι ημερομηνίες διεξαγωγής του αγώνα και να φροντίσουν οι Ομοσπονδίες, ώστε οι Πανεπιστημιακές ομάδες να μάθουν το γεγονός ότι πρόκειται να συμμετέχουν οι αντίστοιχες χώρες με αποστολή κάποιας ομάδας.

Ενδυματολογικός κώδικας από την EBL

Τέρμα στα σανδάλια, τα ξώφτερνα και τα σκισμένα τζιν. Η EBL κοινοποίησε τον ενδυματολογικό κώδικα, που πρέπει υποχρεωτικά να ακολουθούν όλοι οι παίκτες που συμμετέχουν στα τουρνουά που διοργανώνει.

Ο νέος ενδυματολογικός κώδικας θα τεθεί σε εφαρμογή για όλα τα τουρνουά που θα διοργανωθούν από την EBL από την 1η Ιανουαρίου 2002 και μετά.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι ομάδες (σ.σ. κατά πάσα πιθανότητα το μέτρο αυτό θα αφορά και τα τουρνουά ζευγών) θα πρέπει να φορούν στολές, που θα είναι πανομοιότυπες για όλα τα μέλη της ομάδας (συμπεριλαμβανομένου και του αρχηγού) σε σχέδιο και χρώματα. Η γενικότερη μορφή της στολής, καθώς επίσης και τα λογότυπα που θα φέρει, θα έχουν σχέση με τη χώρα προέλευσης.

Στις επίσημες εκδηλώσεις η στολή θα αποτελείται από εθνικό ένδυμα (σ.σ. θα δούμε άραγε την Εθνική με φουστανέλες;;) ή από κάποιας άλλης μορφής επίσημο ένδυμα, π.χ. μπλέιζερ και γραβάτα.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού:

  • Επιτρέπονται τα «σεμνά» ρούχα, όπως μπλούζες, t-shirt, κολλεγιακές κ.λπ.
  • Απαγορεύονται τα σορτς, τα σανδάλια κ.λπ.

Τέλος, σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωση της EBL, οι στολές μπορούν να έχουν μικρά και διακριτικά λογότυπα από σπόνσορες.

Σελίδα 43 από 45« Πρώτη...4142434445