Την Τετάρτη 23 Απριλίου 2008 η ημερίδα που θα διεξαχθεί θα είναι ανεξάρτητη. Δε θα μετέχει, δηλαδή, στο εξαήμερο ζευγών του ΟΠΑΦ. Η ανακοίνωση αυτή αφορά μόνον όσους έρθουν στον ΟΠΑΦ και όχι την κανονική ροή του εξαημέρου του Ταυτόχρονου. Η ανακοίνωση αυτή αφορά τόσο την ημερίδα που θα διεξαχθεί στον ΟΠΑΦ όσο και την αντίστοιχη ημερίδα του Ταυτόχρονου.

Ο φίλος Παναγιώτης Καπελώνης μου έστειλε μία επιστολή, που αφορούσε ένα claim που έγινε στους τελικούς του Π.Π. Ομάδων 2007 (κατηγορία 1-11), με την παράκληση να δημοσιευθεί εδώ. Δημοσιεύεται η επιστολή αυτούσια και προσθέτω στο τέλος τα σχόλιά μου.

Κατά τους πρόσφατους τελικούς του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ομάδων Κατηγοριών 1-11 στον τελευταίο αγώνα του προκριματικού γύρου υπήρξε η παρακάτω, υπ’ αρ. 5, διανομή (Β/Ν στη δεύτερη):

			K Q J K Q J 10 9 4 2 5 2 6
	9 5 4 3 Α Κ J 7 4 Q J 8 2				7 6 2 8 5 3 8 6 Α Κ 10 7 5
			Α 10 8 Α 7 6 Q 10 9 3 9 4 3

Η αγορά κατέληξε στο συμβόλαιο 4 με εκτελεστή τον Βορρά και αντάμ τον Κ. Στη συνέχεια η Ανατολή γύρισε στο 8, οπότε η Δύση αφού πήρε με τον J και A συνέχισε με K. Στο σημείο αυτό ο Βορράς, έχοντας ήδη χάσει τρεις λεβέ, δήλωσε ότι δεν δίδει άλλη λεβέ. Προτού όμως προλάβει να εξηγήσει πως γίνεται αυτό, η Ανατολή φώναξε τον διαιτητή απαιτώντας να επιβληθεί στον Βορρά να τσακίσει με το 2 ώστε αυτός να πανωτσακίσει με το 3!.

Ο διαιτητής εφαρμόζοντας αυστηρά τον ΔΚΑΜ / Νόμος 70 εδαφ. Γ3, περί αμφισβητούμενων διεκδικήσεων, έδωσε τη λεβέ στην Ανατολή θεωρώντας ότι, όπως επί λέξει αναγράφεται στον Κανονισμό «ο εκτελεστής μπορούσε να χάσει λεβέ από το ατού με οποιοδήποτε κανονικό παίξιμο». Ας δούμε όμως, για λόγους πληρότητας, στο σημείο αυτό πώς ο ίδιος ο ΔΚΑΜ ορίζει την έννοια κανονικό παίξιμο: «η έννοια της λέξης “κανονικό“ περιλαμβάνει το απρόσεκτο ή κατώτερο του αναμενόμενου παίξιμο για την κατηγορία του παίκτη που αφορά, αλλά όχι το παράλογο».

Υπενθυμίζουμε, για να αποκτήσουμε πλήρη εποπτεία του αγωνιστικού επιπέδου του αθλητή της ομάδας μας, ότι ο αγώνας ήταν ο τελικός του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ομάδων Κατηγοριών 1-11 και η ομάδα μας κατέκτησε το πρωτάθλημα, αποτελούμενη από αθλητές που αρκετές φορές κατά το παρελθόν έχουν κατακτήσει Πανελλήνια Πρωταθλήματα, είτε σε ζεύγη είτε σε ομάδες. Κατόπιν των ανωτέρω εγείρονται δύο σοβαρά θέματα.

Το πρώτο είναι θέμα ουσίας και ερμηνείας και αφορά στο πώς νοείται για έναν πρωταθλητή της Κατηγορίας 1-11 το αναμενόμενο παίξιμο στη συγκεκριμένη διανομή και πώς ορίζεται το παράλογο παίξιμο. Η ομάδα μας όπως και οι συμμετέχοντες στο Πρωτάθλημα έλαβαν θέση και αισθανόμαστε δικαιωμένοι από τις αντιδράσεις του άτυπου «πάνελ». Θα θέλαμε όμως με την παρούσα επιστολή να δοθεί η αφορμή να προβληματισθεί όλος ο κόσμος που ασχολείται με το αγωνιστικό μπριτζ σχετικά με τις προαναφερθείσες έννοιες. Το δεύτερο και κατά τη γνώμη μας σοβαρότερο θέμα είναι ηθικής τάξης. Η ομάδα μας από αυτήν τη «γραφειοκρατική» διευθέτηση δεν υπέστη κάποια σοβαρή ζημιά. Ναι μεν έχασε τον συγκεκριμένο αγώνα με 16-14 (αντί να τον κερδίσει 17-13) αλλά παρόλα αυτά τερμάτισε 1η στον προκριματικό της όμιλο και την επομένη ημέρα κατέκτησε το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (για να αποδειχθεί ίσως ότι υπάρχει και κάτι ανώτερο από την ανθρώπινη δικαιοσύνη;).

Πόσο όμως ηθικά και αγωνιστικά δικαιωμένος αισθάνεται άραγε ο φέρων το μπριτζιστικό φως, και καθήμενος στη θέση της Ηούς (ο συνειρμός για την ετυμολογία της λέξης “Εωσφόρος” ίσως να έρχεται αυτόκλητος σε μερικούς από εσάς) αθλητής; Αντί άλλων σχολίων θα αναφέρουμε μόνο ένα τμήμα παλαιότερης επιστολής του κ. Γ. Παπαπέτρου που είχε δημοσιευθεί στο τεύχος Νο 75. του περιοδικού «Το Μπριτζ», όπου σε μια αμφισβήτηση ο κ. Κουλουμπής, έπειτα από σαφέστατη απροσεξία του αντιπάλου, δεν προέβη σε επίκληση του κανονισμού για να κερδίσει μία λεβέ που θεώρησε ότι δεν δικαιούται, λέγοντας απλά: «ο κανονισμός δεν το επιτρέπει, όμως εγώ δεν παίζω έτσι». Μια πραγματικά μεγαλειώδης στιγμή ενός «ηθικά ενεργού» παίκτη, σε αντίθεση με την παρακμή της έννοιας του «ευ αγωνίζεσθαι» που βιώσαμε στην εν λόγω διανομή. Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στην κρίση σας.

Η ομάδα μας (Εφεντάκης Ν., Αντουράκης Η., Καπελώνης Π., Μαμαλάκης Γ., Μακρυλάκης Ε.)

Θα ήθελα να σχολιάσω το συμβάν, εκφράζοντας την άποψή μου ως διαιτητής, προκειμένου να φωτίσω ορισμένα σημεία και να διαλύσω κάποιες αμφιβολίες.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο μέρος και την αναφορά σε “ενεργό ήθος” και την επιστολή Παπαπέτρου στο περιοδικό της ΕΟΜ. Πρώτα από όλα, θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι αναγνώστες του περιοδικού ότι οι επιστολές εκφράζουν τις απόψεις των αναγνωστών. Αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι οι απόψεις αυτές είναι και σωστές πάντα. Προσωπικά, όταν διάβασα την επιστολή στο περιοδικό, ένιωσα την ανάγκη να στείλω κι εγώ μία (προς απάντηση) από την πλευρά του διαιτητή. Δεν το έπραξα όμως, γιατί φοβήθηκα ότι οι απόψεις μου θα παρεξηγούνταν.

Είναι εξαιρετικά σαφές στον ΔΚΑΜ (Ν10Α) ότι κανένας παίκτης δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει ή να ακυρώσει ποινή, εφόσον έχει επιστηθεί η προσοχή σε κάποια ανωμαλία. Είναι υποχρέωση όλων να καλέσουν το διαιτητή, ο οποίος θα αποφασίσει για τα περαιτέρω. Εφόσον επρόκειτο για το μοναδικό τραπέζι σε ένα τουρνουά, η παραγραφή μίας ποινής προφανώς επηρεάζει μόνο τους τέσσερις εμπλεκόμενους. Σε όλες, όμως, σχεδόν τις περιπτώσεις, οτιδήποτε γίνεται σε ένα τραπέζι επηρεάζει αυτόματα και τα σκορ των υπολοίπων. Όταν, συνεπώς, ένα ζεύγος αποφασίσει να μην καλέσει το διαιτητή (πιο απλά: να “χαρίσει” κάτι στον αντίπαλο), το ζεύγος αυτό αλλάζει τα αποτελέσματα του τουρνουά.

Θα μπορούσα - υπό προϋποθέσεις - να δεχτώ ένα “χάρισμα” σε μία καθημερινή ημερίδα που γίνεται σε έναν όμιλο, όπου εκεί ο χαρακτήρας του αγώνα είναι πολύ περισσότερο “ψυχαγωγικός” παρά “αγωνιστικός”, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσα να δεχτώ κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Κατά συνέπεια, δεν μπορώ να δεχτώ τους ισχυρισμούς σας, αγαπητέ Παναγιώτη, περί “μη ενεργού ήθους”, σχετικά με τον αθλητή που φώναξε διαιτητή για το “γκρίζο” claim.

Σημείωση: Ανάλογο περιστατικό, συνοδευόμενο από επιστολή που δημοσιεύθηκε στο ημερίσιο bulletin, έγινε σε κάποιο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα, όπου την επομένη όλοι οι διαιτητές του αγώνα επίπληξαν - μέσω του bulletin - τον αθλητή που την είχε δημοσιεύσει, εξηγώντας πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Οι κανονισμοί υπάρχουν για να εφαρμόζονται και όχι να παρακάμπτονται κατά βούληση.

Ας πάμε όμως στο “ζουμί” της υπόθεσης. Υπάρχει έστω και ένας αθλητής του Μπριτζ που μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αλάνθαστος; Προσωπικά δε γνωρίζω κανέναν. Όταν γίνεται μία διεκδίκηση (claim), ο διεκδικητής οφείλει να εξηγήσει πλήρως το πλάνο του και να καλύψει όλες τις πιθανές περιπτώσεις (ιδιαίτερα όταν υπάρχουν ατού στα χέρια των αμυνόμενων). Στη συγκεκριμένη διανομή, ενώ είναι εύκολο για κάποιον να διαγνώσει ότι “δεν κοστίζει τίποτε” να κόψει ο εκτελεστής με μεγάλο ατού, κατά τη διάρκεια του αγώνα τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι… Είναι πολύ πιθανό ο εκτελεστής να μην περιμένει ότι η Ανατολή κόβει και αυτή στα καρρά, οπότε ο εκτελεστής απρόσεκτα να κόψει με μικρό. Προσέξτε, αγαπητέ Παναγιώτη, τονίζω τη λέξη απρόσεκτα. Δεν βάζω, ως διαιτητής, τον εκτελεστή να παίξει παράλογα. Δεν τον υποχρεώνω, για παράδειγμα, να τραβήξει τα ατού των αντιπάλων ξεκινώντας από το 2. Αφού, όμως, κατά τη στιγμή της διεκδίκησης (και από ότι πληροφορήθηκα και κατά την παρουσία του διαιτητή) ο εκτελεστής δεν ανέφερε το παραμικρό, θεωρείτε αδύνατο να “ξεχαστεί” (πάνω στη σκοτούρα του αγώνα) και να κόψει με μικρό; Αυτό ακριβώς λέει και ο ΔΚΑΜ.

Κάποιοι αθλητές, δυστυχώς, χρησιμοποιούν το παράδειγμα αυτό για να μεταφέρουν το περίφημο “μην κάνετε claim” !! κάτι που φυσικά είναι λάθος. Σαφώς οι παίκτες κερδίζουν κάνοντας διεκδικήσεις (ή παραχωρήσεις), καθότι τους περισσεύει χρόνος για κάποια άλλη διανομή που πιθανώς θα είναι πιο δύσκολη. Το δίδαγμα από την ιστορία αυτή είναι: να κάνετε claim, αλλά να φροντίζετε να εξηγείτε πλήρως το πλάνο σας.

Σημείωση 2: Εφόσον μία διεκδίκηση (ή παραχώρηση) γίνει αποδεκτή και καταγραφεί το σκορ, πλέον ο Νόμος εξετάζει στο μικροσκόπιο τον άξονα που αποδέχτηκε την διεκδίκηση. Στην πρώτη φάση, δηλαδή, εξετάζουμε προσεκτικά το διεκδικητή, ενώ στη δεύτερη τον αποδέκτη της διεκδίκησης.

Μήπως ήρθε η ώρα να βγούμε από το καβούκι μας; Πως θα σας φαινόταν ένας προκριματικός Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ομάδων σε μια αίθουσα 600 τ.μ.;

Θα μπορούσαμε κάλλιστα να βρούμε ένα χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου ή του σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, ή τέλος πάντων κάπου ούτως ώστε ένα ρεπορταζ εφημερίδας ή τηλεόρασης να μπορεί να επιβεβαιώσει αυτό που εμείς ήδη ξέρουμε: ότι είναι κάτι το μοναδικό στο οποίο μπορεί να επιδοθεί οποιαδήποτε ηλικία και να συμμετέχει ενεργά κι όχι ως παθητικός θεατής από την τηλεόραση.

Και βέβαια αυτό πρέπει να το κάνουμε, όχι μια φορά την τριετία (θυμίζω: Ολυμπιακό Στάδιο το 1999 για τους σεισμοπαθείς, το Παγκόσμιος Ατομικός στο Ζαππειο το 2000 και το Διασυλλογικό στο President το 2001), αλλά τουλάχιστον τρεις φορές το χρόνο και φυσικά να φροντίζουμε να είναι άψογα διοργανωμένο. Ετσι θα βοηθήσουμε την διάδοση πολύ πιο αποτελεσματικά. Και ίσως βρούμε και τρόπο ν’αποκτήσουμε χορηγούς, πράγμα σίγουρα πολύ αναγκαίο, καθώς τίποτα πια δεν δουλευει χωρίς σπόνσορινγκ σ’όλα τα αθλήματα και στο Μπριτζ (όλες οι αναπτυγμένες ομοσπονδίες και οργανισμοί βασίζουν ένα μέρος των εκδηλώσεών τους στους σπόνσορες). Μην ξεχνάμε ότι, αν θέλουμε να βλέπουμε γεμάτους τους ομίλους, πρέπει να κάνουμε κινήσεις με μακροπρόθεσμους και στρατηγικούς στόχους και συγχρόνως όλοι να συμμετέχουμε σ’ αυτό μιας και μας αφορά όλους.

Δεν φτάνει να καθόμαστε και να παίζουμε και να μιζεριάζουμε μεταξύ μας, πρέπει να συμβάλουμε ενεργά στην υλοποίηση της προσέλκυσης οπαδών και κυρίως της διατήρησής τους στο χώρο. Και σ΄αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο το κλίμα που δημιουργούμε στους χώρους συναναστροφής. Είναι στο χέρι όλων να προσθέτουν λιθαράκια για την βελτίωση των συνθηκών των αγώνων και εν γένει της μπριτζιστικής τους ζωής, ώστε σε τελική ανάλυση να περνάν κι’ αυτοί καλλίτερα…

Στις 28 Ιουλίου έληξε το 5ο παγκόσμιο πρωτάθλημα με συμμετοχή των προγραμμάτων του bridge που κυκλοφορούν και ο νικητής ονομάζεται … Jack!

Η ιδέα για το παγκόσμιο πρωτάθλημα υπολογιστών ανήκει στην ACBL (American Contract Bridge League) το 1996. Η υλοποίησή της δεν άργησε να έρθει, καθώς το πρώτο πρωτάθλημα έγινε το 1997 στην Αλμπουκέρκη. Ακολούθησε το ‘98 στο Σικάγο, το 2000 (1999) στις Βερμούδες, το 2000 στο Μαστρίχτ, ενώ φέτος ο αγώνας διοργανώθηκε στο Τορόντο.

Στον αγώνα εμφανίστηκαν 6 συμμετέχοντες: το Blue Chip Bridge, το Bridge Baron, το Q-Plus Bridge, το Micro Bridge, ο Jack και το Wbridge5. Αισθητή ήταν η απουσία του G.I.B. ο οποίος ήταν εμπλεκόμενος στην Cyborg (!) ομάδα που είχε δημιουργηθεί στον ίδιο αγώνα (2 G.I.B. και δύο άνθρωποι).

Ο G.I.B. βέβαια παρολίγο να λάβει μέρος, εν αγνοία του δημιουργού του, καθώς εμφανίστηκε κάποιος με όνομα Jeremy Claptrap, ο οποίος ήθελε να λάβει μέρος με το ”δικό του” πρόγραμμα ονόματι Hoogli. Τελικά, όταν στάλθηκε ο πηγαίος κώδικας (source code) του προγράμματος προς εξέταση, αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για υβρίδιο του G.I.B. και τελικά το Hoogle αποκλείστηκε.

Στον τελικό αγώνα ο Jack νίκησε το Ιαπωνικό Micro Bridge με τελικό σκορ 136-84 σε ματς των 64ων διανομών.

Ο Jack είναι δημιουργία του Ολλανδού Hans Kuijf. Σύμφωνα με αυτόν το μέρος του κώδικα που ασχολείτο με την αγορά και την εκτέλεση ήταν 4-5 χρόνων παλιό, αλλά το αγοραστικό μέρος ξαναγράφτηκε το 2000. Προς το παρόν δεν υπάρχει έκδοση προς πώληση, αλλά ο δημιουργός του σκέφτεται να λανσάρει μία τέτοια στα Ολλανδικά, ενώ δεν υπάρχουν ακόμη σχέδια για Αγγλική έκδοση.

Ο Hans, εκτός από μπριτζέρ είναι και σκακιστής. Στο σκάκι έχει ήδη κατασκευάσει ένα άλλο πρόγραμμα με το όνομα King (Ρήγας). Οταν πρωτοκατασκεύασε το πρόγραμμα του bridge, του έδωσε το όνομα Queen (Ντάμα), αλλά, όπως λέει ο ίδιος, επειδή οι επιδόσεις του προγράμματος ήταν αρχικά εξαιρετικά χαμηλές, το … υποβάθμισε και του έδωσε το όνομα Jack (Βαλές).

Ενα από τα γνωστότερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ομάδων μεταξύ των ζωνών του bridge, είναι ταυτόχρονα παλαιότερο από την ίδια την WBF και αναπτύχθηκε χάρη στις πρωτοβουλίες του Norman Bach.

Το Bermuda Bowl ξεκίνησε το 1950, οκτώ χρόνια πριν τη δημιουργία της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Μπριτζ. Επρόκειτο για έναν αγώνα μεταξύ των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Αγγλίας. Στον αγώνα αυτό νίκησαν οι ΗΠΑ, χάρη σε μία ομάδα που αποτελείτο από ιερά τέρατα για το χώρο του μπριτζ, τους John Crawford, Charles Goren, George Rapee, Howard Schenken, Sidney Silodor και Sam Stayman.

Ο αγώνας στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μία πρόκληση, ανάμεσα στις ΗΠΑ και τις ομάδες που διακρίνονταν στα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, μία διευθέτηση πιο βολική από αυτή του πρώτου αγώνα. Η συνέχεια της ιστορίας θέλει τις ΗΠΑ να αποδεικνύουν την υπεροχή τους, καθότι κέρδισαν το Bermuda Bowl από το 1951 έως το 1954.

Το 1955 η Αγγλία ήταν η πρώτη που κατόρθωσε να νικήσει τις ΗΠΑ, χάρη σε μία ομάδα που αποτελείτο από τους Leslie Dodds, Kenneth Konstram, Adam Meredith, Jordanis Pavides, Terence Reese, Boris Schapiro και Reg Corwen (npc), ενώ το 1956 τον αγώνα κέρδισε η Γαλλία, ενώ ταυτόχρονα αποφασίστηκε η διεύρυνση του αγώνα ώστε να περιλαμβάνει και χώρες από άλλες ζώνες, εκτός των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Το 1957 η Ιταλία ξεκίνησε ένα καταπληκτικό μπαράζ από νίκες, με την πρώτη να κατακτάται από τους Massimo d’Alelio, Walter Avarelli, Giorgio Belladonna, Eugenio Chiaradia, Pietro Forquet, Guglielmo Siniscalco και Carl Alberto Perroux (npc) . Οι νίκες της Ιταλίας συνέχισαν μέχρι και το 1969.

Το 1970 οι περίφημοι Dallas Aces (Billy Eisenberg, Bobby Goldman, Robert Hamman, Jim Jacoby, Mike Lawrence και Bobby Wolff), κατόρθωσαν, ιδιαίτερα εξαιτίας της απουσίας μεγάλων παικτών από την Ιταλική ομάδα, να κερδίσουν το Bermuda Bowl. Η ίδια ομάδα κέρδισε και το 1971, ενώ το 1973 το κύπελο επέστρεψε στην Ιταλία, χάρη στους πασίγνωστους Giorgio Belladonna, Benito Bianchi, Pietro Forquet, Giuseppe Garabello, Benito Garozzo, Vito Pittala και S. Salvetti (npc).

Το 1974 ήταν μια σημαντική χρονιά για το Πρωτάθλημα. Εκτός από τη νίκη της Ιταλίας ενάντια στους Aces, ήταν η πρώτη φορά που αποφασίστηκε η χρήση screens και bidding boxes στον επόμενο αγώνα.

Το 1975 το Πρωτάθλημα κέρδισε η Ιταλία, ενώ το 1976 οι ΗΠΑ βρέθηκαν και πάλι στην πρώτη θέση.

Το 1977 αποφασίζεται να διεξάγεται το Bermuda Bowl κάθε δύο χρόνια (τα μονά). Στον τελικό έφτασαν δύο Αμερικάνικες ομάδες, κάτι το οποίο δεν θεωρήθηκε ικανοποιητικό, με αποτέλεσμα να αλλάξουν τους κανονισμούς διεξαγωγής ώστε να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο.

Οι ΗΠΑ κέρδισαν το Bermuda Bowl μέχρι και το 1987. Ιδιαίτερα το 1981 ιδιαίτερη εντύπωση έκανε η πρόοδος του Πακιστάν, μία άσημη χώρα στο χώρο του μπριτζ, που αποτελείτο από τους Zia Mahmood, Nisar Abedi, Masoon Salim, Jan-e-Alam Fazli, Munir Ata-Ullah και Nisar Ahmed, οι οποίοι κατόρθωσαν να νικήσουν πανίσχυρες ομάδες και να φτάσουν στον τελικό. Επίσης το 1985 θεσμοθετήθηκε το Venice Cup.

Το 1989 νίκησε η Βραζιλία, της οποίας την ομάδα αποτελούσαν οι Marcelo Branco, Pedro Branco, Carlos Camacho, Gabriel Chagas, Ricardo Janz, Roberto Mello και Pedro Paulo Assumpcao (npc).

Εκτοτε το κύπελο αλλάζει συνεχώς χέρια:

Το 1991 κέρδισε η Ισλανδία (Jon Baldursson, Adalsteinn Jorgensen, Orn Arnthorsson, Gudlaugur Johansson, Thorlakur Jonsson, Gudmundur Arnson και Bjorn Eysteinsson (npc)).

Το 1993 κέρδισε η Ολλανδία (Piet Jansen, Wubbo de Boer, Enri Leufkens, Jan Westerhof, Bauke Muller, Berry Westra, Jaap Trouwborst (npc) και Henk Schippers (npc)).

Το 1995 κέρδισαν οι ΗΠΑ (Dick Freeman, Robert Hamman, Jeff Meckstroth, Nick Nickell, Eric Rodwell, Robert S. Wolff και Edgar Kaplan (npc)).

Τέλος το 1997 κέρδισε η Γαλλία (Paul Chemla, Alain Levy, Christian Mari, Herve Mouiel, Franck Multon, Michel Perron και Jean-Louis Stoppa).

Στο “χρυσό” Bermuda Bowl που έγινε κατ’ εξαίρεση το 2000 στις Βερμούδες, το κύπελο πήραν οι ΗΠΑ χάρη σε μία πανίσχυρη ομάδα αποτελούμενη από τους: Bob Hamman, Paul Soloway, Jeff Meckstroth, Eric Rodwell, Dick Freeman, Nick Nickell και Sidney Lazard (npc).