Michael Lawrence

Ποιός είναι ο Michael Lawrence;

Στον κόσμο του μπριτζ, δεν πλησιάζει κανείς τα επιτεύγματά του ως παίκτης, συγγραφέας και δάσκαλος ταυτόχρονα.

Ο Mike ξεκίνησε να παίζει μπριτζ ενώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Κατά τη διάρκεια ενός χημικού πειράματος προκάλεσε μία έκρηξη, εξαιτίας της οποίας δεν μπορούσε να γράψει για τρεις εβδομάδες. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν μπορούσε να λάβει μέρος στις τελικές εξετάσεις και έτσι αναγκάστηκε να κάνει μαθήματα το καλοκαίρι. Μη θέλοντας να χάσει το χρόνο του ο Mike ανακάλυψε το δωμάτιο αναψυχής, όπου διαπίστωσε ότι ήταν περισσότερο ικανός στο μπριτζ απ” ότι στη χημεία. Ετσι δεν άργησε το μπριτζ να γίνει το κύριο ενδιαφέρον του.

Ως παίκτης ο Lawrence έχει κερδίσει τρία παγκόσμια πρωταθλήματα και τρεις φορές έχει έρθει δεύτερος. Στη χώρα του, τις ΗΠΑ, έχει περισσότερα από 20.000 master points (σ.σ. ένα εξαιρετικό επίτευγμα για τις ΗΠΑ) και έχει στο ενεργητικό του περισσότερα από είκοσι Εθνικά πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένων και 10 νικών στα πρωταθλήματα Vanderbilt, Reisinger, και Spingold.

Ο Mike είχε την τύχη να είναι ένα από τα αρχικά μέλη των Dallas Aces, μία ομάδα που δημιουργήθηκε από τον Ira Corn. Ο Ira ήταν ένας άνθρωπος που είχε ένα όραμα και την απαραίτητη δυναμικότητα στο χαρακτήρα για να το πραγματοποιήσει. Ηθελε να δει τις ΗΠΑ να κερδίζουν και πάλι παγκόσμια πρωταθλήματα και με στόχο αυτό, φρόντισε ώστε ένα γκρουπ από εξπέρ στο μπριτζ να μετακινηθούν στο Ντάλας. Για να έχουν επιτυχία οι προσπάθειές του, ο Ira χρησιμοποίησε δύο ακόμη ισχυρές προσωπικότητες: την Dorothy Moore, που βοηθούσε την ομάδα όταν προέκυπταν διάφορα προβλήματα και τον Joe Musumeci, που ήταν ο προπονητής της ομάδας.

Ηταν κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στους Dallas Aces όταν ο Lawrence πρόσθεσε τη συγγραφή και τη διδασκαλία στις παικτικές του ικανότητες. Υπεύθυνος γι αυτό ήταν και πάλι ο Ira, ο οποίος μια μέρα είπε στο Mike να πάει στο γραφείο του. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης έδωσε εντολή στο Mike να γράψει ένα βιβλίο, κάτι με το οποίο ο Lawrence δεν είχε καμία σχέση εκείνο τον καιρό. Ο Mike αρνήθηκε, προφασιζόμενος ότι δεν διαθέτει τις ανάλογες ικανότητες, αλλά όταν ο Ira τόνισε ποιός ήταν αυτός που έκοβε τα τσεκ, ο Mike τελικά πείστηκε. Ενα μήνα αργότερα ο Ira κάλεσε και πάλι τον Mike στο γραφείο του. Αυτή τη φορά είπε στο Mike ότι θα ξεκινούσε να διδάσκει μπριτζ. “Ορίστε ο κατάλογος με τους μαθητές σου. Ξεκινάς σε τρεις εβδομάδες.”

Γι ακόμη μία φορά ο Mike αρνήθηκε, αλλά υπό την υπενθύμιση του Ira ότι αυτός ήταν ο … “συγγραφέας των επιταγών’, ο Mike έγινε τελικά και δάσκαλος.

Περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο συγγραφέα, ο Lawrence είναι γνωστός για την ικανότητά του να μοιράζεται τις εμπειρίες του με τους αναγνώστες και τους μαθητές του.

Ως συγγραφέας ο Mike έχει γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία, εκ των οποίων τα περισσότερα εξερευνούν περιοχές για τις οποίες κανείς άλλος είχε γράψει στο παρελθόν. Πολλά από τα βιβλία του έχουν κερδίσει το βραβείο του “Βιβλίου της Χρονιάς’, ξεκινώντας από το πρώτο βιβλίο του, “How to read your Opponent’s cards” και συνεχίζοντας μέχρι το “Opening Leads’, που δημοσιεύθηκε το 1996.

Ταυτόχρονα ο Mike εκδίδει ένα περιοδικό που ασχολείται με αγορές με κέντρο βάρους το Standard American (σ.σ. το αγοραστικό σύστημα της ACBL, κάτι αντίστοιχο με την κίτρινη κάρτα συμβάσεων της ΕΟΜ). Σε αυτό συμπεριλαμβάνονται όλες οι συμβάσεις που εμφανίζονται στα πρωταθλήματα των ΗΠΑ καθώς επίσης και ασκήσεις κρίσης.

Πρόσφατα ο Mike έγινε επίσης και ένας από τους συγγραφείς που λαμβάνουν μέρος στο περίφημο “Bridge Calendar” (σ.σ. πρόκειται για ένα επιτραπέζιο ημερολόγιο που έχει ένα μπριτζιστικό πρόβλημα για κάθε μέρα), μια έκδοση που ξεκίνησε το 1994.

Τέλος ο Lawrence ένωσε τις δυνάμεις του με τον Fred Gitelman και έχει παράγει μία σειρά προγραμμάτων για υπολογιστές, που δίνουν τη δυνατότητα στο χρήστη να μάθει μπριτζ.

Συνέντευξη του Mike Lawrence

Πρόσφατα ο Jeff Tang πήρε συνέντευξη “εφ” όλης της ύλης” από τον πασίγνωστο πρωταθλητή, συγγραφέα και δάσκαλο του bridge Mike Lawrence.

Ο Mike Lawrence έχει κερδίσει τρία παγκόσμια πρωταθλήματα, αρκετά πρωταθλήματα στις ΗΠΑ και είναι επίσης ένας ικανότατος και ενεργός συγγραφέας και δάσκαλος. Οταν μιλήσαμε μαζί του μόλις επέστρεφε από εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ιαπωνία και ετοιμαζόταν για να δώσει διαλέξεις σε μια μπριτζιστική κρουαζιέρα στο Μεξικό.

Jeff Tang: Φαίνεται ότι ταξιδεύεις πολύ. Πόσο χρόνο σπαταλάς με αυτό τον τρόπο;

Mike Lawrence: Οχι ιδιαίτερα πολύ. Παίζω τέσσερα ή πέντε εθνικά πρωταθλήματα το χρόνο και δίνω τρεις ή τέσσερεις διαλέξεις κάπου στις ΗΠΑ ή στον κόσμο. Η Ιαπωνία ήταν η πιο πρόσφατη χώρα. Αν προσθέσεις και μια – δυο κρουαζιέρες αυτό που μένει είναι περίπου 60 ημέρες. Καθώς γνωρίζετε αρκετοί επαγγελματίες παίζουν σε 40 ή περισσότερα πρωταθλήματα το χρόνο. Κάντε την πρόσθεση!

JT: Ο Grant Baze παίζει κυριολεκτικά εκατοντάδες διανομές στο OKbridge κάθε εβδομάδα. Πιστεύετε ότι θα κάνατε κι εσείς κάποτε κάτι τέτοιο; Είναι ιδιαίτερα βολικό να παίζει κανείς από το σπίτι.

ML: Ναι, μπορείς να παίξεις πολύ στο OKbridge και πλέον υπάρχουν και άλλα δυο – τρία άλλα sites όπου μπορεί κανείς να παίξει, όπως το e-Bridge. Για μένα το να παίξω τόσα πολλά χέρια όσα ο Grant θα με εξουθένωνε. Ο χρόνος που ξοδεύω στην κατασκευή προγραμμάτων για υπολογιστές είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Η Karen, η γυναίκα μου, κι εγώ ξοδεύουμε τέσσερεις με πέντε ώρες την ημέρα εργαζόμενοι με τον Fred Gitelman για την παραγωγή των προγραμμάτων.

JT: Ξέρω ότι το πρόγραμμα “Conventions” θα εμφανιστεί στην αγορά τα Χριστούγεννα (σ.σ. του 2000). Καλύπτει τις περισσότερες συμβάσεις που υπάρχουν μέσα στο σύστημα “Standard American’;

ML: Το πρόγραμμα “Conventions” είναι αφιερωμένο στις συμβάσεις που μπορούν να βρεθούν στις περισσότερες κάρτες συμβάσεων της ACBL. Θα καλύπτει τις περισσότερες κοινές συμβάσεις. Παρουσιάζω αρχικά μια μικρή περίληψη της σύμβασης. Στη συνέχεια υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός χεριών που μπορείτε να αγοράσετε στον υπολογιστή. Κάθε χέρι προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, σε σχέση με τη σύμβαση. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο χρήστης διαθέτει τρεις ή τέσσερεις επιλογές και την άποψή μου σε αυτές. Τί κάνει μια αγορά καλή και τί μια αγορά κακή. Τέλος, για μερικές συμβάσεις, υπάρχουν χέρια που δείχνων πώς γίνεται η άμυνα όταν οι αντίπαλοι χρησιμοποιούν τη σύμβαση, όπως οι διχρωμίες “Michaels” και το “Unusual Notrump’. Για τους “επιστημονικούς’, έχω συμπεριλάβει ένα πλήθος συμβάσεων, κυρίως δικής μου επινόησης, που δεν έχουν εμφανιστεί ξανά. Για παράδειγμα ένα νέο “Drury’. Πώς να αγοράσετε όταν οι αντίπαλοι παρεμβάλονται στο “Jacoby 2NT’. Κάθε σύμβαση παίρνει επίσης και έναν βαθμό. Κάποιες είναι καλύτερες από κάποιες άλλες και προσπαθώ να δείξω ποιές μου αρέσουν ιδιαίτερα. Πριν ρωτήσει οποιοσδήποτε, δεν καλύπτω συμβάσεις όπως οι “Bergen Raises’, “Lebensohl’, ή τα “Inverted Minor Suit Raises’. Επρεπε να αφήσω έξω μερικές ρεζέρβα για τη συνέχεια.

JT: Υπάρχουν κάποιες συμβάσεις που βλέπετε να χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στα τουρνουά και οι οποίες δε σας αρέσουν καθόλου;

ML: Τις περιπτώσεις, εφόσον επιτρέπονται από την ACBL, με αφήνουν αδιάφορο. Η τάση στο Ευρωπαϊκό μπριτζ είναι να παίζει κανείς πολλές συμβάσεις, που μπλέκονται με την αγορά αντί να είναι πρακτικές οι αγορές. Βάλτε με, λοιπόν, στην ομάδα που δεν της αρέσει αυτό. Οι περισσότερες συμβάσεις που θα δείτε στις ΗΠΑ έχουν κάποιο νόημα, γιατί άντεξαν στην πάροδο του χρόνου. Κάποτε το “Flannery” ήταν σπουδαίο αλλά τώρα πλέον χάνεται, σωστά κατά τη γνώμη μου.

JT: Υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει η ACBL για να αυξήσει τη συμμετοχή στα τουρνουά;

ML: Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομυρίου δολλαρίων, στην οποία πολλοί θα ήθελαν να έχουν την απάντηση. Πιστεύω ότι οι επαγγελματίες έχουν χαλάσει το μπριτζ, για παράδειγμα, για πολλούς λόγους. Οι μικροί παίκτες γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κερδίσουν όταν υπάρχουν τριγύρω οι επαγγελματίες. Επίσης πολλοί επαγγελματίες παίζουν με υπεροψία ενάντια στους αντιπάλους τους, κάτι στο οποίο έχω εναντιωθεί πολλές φορές. Οι επαγγελματίες πρέπει να είναι κάτι που οι παίκτες θέλουν να βλέπουν και δε νομίζω ότι ο στόχος αυτός έχει επιτευχθεί.

Οταν ήμουν στην Ιαπωνία, μου έκαναν αυτήν ακριβώς την ερώτηση. Το στήσιμό τους όσον αφορά το μπριτζ, είναι παρόμοιο με το δικό μας. Στο Τόκυο, το μπριτζ είναι δημοφιλές πλέον, αλλά ο μέσος όρος ηλικίας είναι περίπου 10 χρόνια χαμηλότερος από τον δικό μας. Η οικοδέσποινά μου, η Haruko Koshi, με ρώτησε σε κάποια από τις διαλέξεις ποιά είναι η γνώμη μου. Φαίνεται ότι το μπριτζ στην Ιαπωνία γερνάει όπως και το Αμερικάνικο και έχουν μάθει βλέποντας εμάς ότι σύντομα θα προκύψουν προβλήματα. Προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα τώρα πριν γίνει ιδιαίτερα σοβαρό, όπως είναι εδώ.

Ενα θέμα που πέρασε από το μυαλό μου και που απομένει τώρα είναι να ρωτήσουμε τους νεαρότερους παίκτες τί είναι αυτό που τους τραβάει στο μπριτζ. Είναι καλύτερα να μας το πουν αυτοί από το να το μαντέψουμε εμείς. Στη διάλεξη στο Τόκυο είχαμε έναν 28χρονο φοιτητή και ένα ζευγάρι γύρω στα 40. Ναι, θα έλεγα ότι οι τάξεις μου εκεί ήταν αρκετά νεότερες από αυτές στις οποίες διδάσκω εδώ.

Βλέπω τί συμβαίνει, αλλά το να μάθω τί μπορώ να κάνω γι αυτό είναι δύσκολο. Θυμάμαι ότι όταν ξεκίνησα να παίζω αγαπούσα τρελά το παιχνίδι. Ζούσα για κάθε λεπτό του. Σε μια περίπτωση είχα κερδίσει 90 master points (σ.σ. στην Αμερική τα master points που δίνονται σε κάθε αγώνα είναι πολύ πιο λίγα από αυτά στην Ελλάδα) και με είχαν γράψει οι τοπικές εφημερίδες.

Εσύ τί νομίζεις Jeff; Εχεις αρκετή εμπειρία για να συγκρίνεις το τότε με το τώρα;

JT: Είμαι μόλις 25 χρόνων τώρα, αλλά νομίζω ότι κάποια ακραία αγοραστικά συστήματα που επιτρέπονται σήμερα αποτρέπουν το μέσο “κοινωνικό” παίκτη να ενδιαφερθεί για το αγωνιστικό μπριτζ. Ολοι οι φίλοι μου αγαπούν τρελά το “mini no-trump” και τα “crazy two-bids’, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι μέθοδοι αποθαρρύνουν τους αρχάριους και τους μέσους παίκτες και δε θέλουν να εμφανιστούν ξανά στον όμιλο.

ML: Αυτό συμβαίνει. Δεν είμαι σίγουρος πώς να ορίσω αυτό το πρόβλημα. Οι νέοι παίκτες, ιδιαίτερα οι δημιουργικοί, φαίνεται ότι περνούν από μία περίοδο κατά την οποία δοκιμάζουν ανορθόδοξες αγοραστικές μεθόδους, πριν μάθουν ότι δεν μπορούν να κερδίσουν σε γερό συναγωνισμό, τουλάχιστον σε μόνιμη βάση.

Από μια άλλη οπτική γωνία, η εμφάνιση των παικτών είναι χαμηλή στις περισσότερες περιπτώσεις. Προσπάθησα να έρθω σε επαφή με την ACBL για τη δημιουργία προγραμμάτων μπριτζ, που θα εισάγουν το μπριτζ και τον ανθρώπινο παράγοντά του στους νέους παίκτες, αλλά αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη. Για κάποιους λόγους όταν παρουσιάζεται η ιδέα φαίνεται αρκετά καλή, αλλά όταν έρχεται η ώρα να υλοποιηθεί τα κεφάλια στρίβουν προς άλλη κατεύθυνση. Ο Fred Gitelman δημιούργησε ένα πρόγραμμα που δίνει η ACBL δωρεάν. Παρουσιάζει τους μηχανισμούς του μπριτζ, από την εκτέλεση έως την άμυνα, αλλά δε δείχνει πολλές πτυχές του μπριτζ, όπως οι ακόλουθες:

  • Ψυχολογία
  • Μαθηματικά
  • Προσωπικότητα
  • Συναγωνισμός
  • Δημιουργικότητα
  • Διασκέδαση
  • Δημόσιες σχέσεις
  • Επίλυση προβλημάτων
  • Επικοινωνία

και άλλα πολλά. Μπορείτε να προσθέσετε αρκετά στον κατάλογο.

Α! ναι. Ανέφερα ότι στην Ιαπωνία κάνουν τουρνουά των 50 τραπεζιών; Επισκέφθηκα κάποιον όμιλο και βρήκαν το δωμάτιο τελείως γεμάτο.

Δε μου αρέσει που εξυμνώ αυτά που είδα στην Ιαπωνία, αλλά ήταν ένα από τα πράγματα που με άφησαν άφωνο. Επαιξα μια φορά με τη Haruko. Ηταν ένα από τους μικρότερους όμιλους. Το παιχνίδι άρχιζε στις 7.45. Στις 7.40 οι παίκτες ήταν στις θέσεις τους. Ξεκινήσαμε στις 7.45 και παίξαμε 24 διανομές περίπου μέχρι τις 10.25. Τρία λεπτά μετά τη λήξη του παιχνιδιού ο διαιτητής ήρθε στα τραπέζια και μας έδωσε hand records. Το έκανε αυτό χωρίς φανφάρες. Σαν να ήταν αναμενόμενο. Μετά από τέσσερα λεπτά μου έδωσαν μία εκτύπωση με λεπτομέρειες σχετικά με τις διανομές που παίξαμε. Περιείχε το συμβόλαιο, τις λεβέ που κάναμε, τους πόντους που πήραμε από κάθε διανομές, τη συνολική βαθμολογία, το ποσοστό μας και την κατάταξή μας. Αυτές οι λεπτομέρειες ήταν ιδιαίτερα σημαντικές. Θα θέλατε να παίξετε στην Ιαπωνία; (Υ.Γ. κάναμε 67%)

JT: Στοιχιματίζω ότι ούτε εκεί τα παντρεμένα ζευγάρια τσακώνονταν;

ML: Κατά τη γνώμη μου αυτό οφείλεται γιατί υπάρχει κώδικας σεβασμού στη χώρα. Ακουσα από κάποιους που είχαν πάει εκεί ότι κι εκεί τα ζευγάρια τσακώνονται, αλλά είναι λιγότερο … υποχρεωτικό από ότι εδώ.

JT: Αυτό που είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι όταν ένας κακός παίκτης κατηγορεί έναν άλλο βασισμένος σε λανθασμένη ανάλυση. “Επρεπε να είχες παίξει αυτό ή εκείνο” ενώ η δήλωση αυτή είναι τελείως λανθασμένη.

ML: Αυτό, Jeff, είναι στη φύση του ανθρώπου. Αν όλοι οι παίκτες μπορούσαν να αναλύσουν σωστά ένα χέρι δε θα υπήρχαν διαφωνίες. Ενα πράγμα που σχετίζεται με τους παίκτες είναι ότι τους αρέσει να φέρνουν ένταση στο τραπέζι. Το να θέλεις να κερδίσεις είναι φυσικό και το να εξιτάρεσαι με το παιχνίδι είναι καλό. Πιστεύω ότι κάποιες από τις κακές αναλύσεις θα συμβαίνουν πάντα ως κάποιο βαθμό, είναι μέρος του παιχνιδιού. Οταν όμως μπαίνουν στην κουβέντα φράσεις όπως “ηλίθιε” και “βλάκα” τότε τα πράγματα έχουν πάει πολύ μακρυά. Θα ήθελες να παίξεις σε ένα παιχνίδι όπου όλες οι συζητήσεις θα ήταν του τύπου “Αχ συμπαίκτη. Πόσο απίστευτα κουτό εκ μέρους μου. Η άμυνά σου ήταν τέλεια και δεν κατόρθωσα να ακολουθήσω την αντάμ σου’. Πιστεύω ότι σε όλους όλους θα άρεσε ένα τέτοιο παιχνίδι.

JT: Εχεις παίξει με αρκετούς συμπαίκτες, είμαι σίγουρος, στα 40+ χρόνια εμπειρίας σου. Είχες ποτέ κάποιον αγαπημένο συμπαίκτη;

ML: Είχα πολούς. Δυστυχώς δεν είμαι πάντα ο καλύτερος συμπαίκτης και αυτό μου κόστισε σε κάποια partnerships. Ανάμεσα στους αγαπημένους μου συμπεριλαμβάνονται ο Stansby, ο Hamman, ο Blumenthal, ο Goldman, ο Kantar, ο Weichsel και ο Granovetter. Εχω παίξει και με άλλους, αλλά αυτά ήτνα partnerships των δύο ή περισσότερων χρόνων.

JT: Παίζεις ακόμη Scrabble; Οι περισσότεροι άνθρωποι δε γνωρίζουν ότι έγραψες ένα πολύ καλό βιβλίο για το Scrabble πριν από μερικά χρόνια.

ML: Ναι, παίζω ακόμη, αλλά μόνο με την γυναίκα μου εναντίον του «Maven». Το Maven είναι ένα καταπληκτικό πρόγραμμα που σου επιτρέπει να παίζεις ενάντια σε όποιο επίπεδο επιλέγεις. Μπορεί να σε συντρίψει ή όχι, ανάλογα με το επίπεδο δυσκολίας που βάζεις.

JT: Υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει στο μπριτζ αλλά θα ήθελες να το κάνεις;

ML: Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που θα ήθελα να κάνω, αλλά θα ήθελα να κάνω τα πάντα ξανά. Το μπριτζ είναι ένα συνεχόμενο παιχνίδι. Κέρδισε σήμερα και αύριο το έχουν ξεχάσει. Οι συνεχείς νίκες είναι το καλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Σημαίνει ότι παίζεις με επιμονή.